طرح شهرداری ناحیه‌محور در کلانشهر تبریز از سال ۱۴۰۲ با هدف تمرکززدایی، تسریع در خدمات‌رسانی و تقویت مشارکت محلی در ۱۰ منطقه و بیش از ۳۰ ناحیه شهرداری آغاز شد. با این حال، شواهد اولیه حاکی از شکاف قابل‌توجه میان اهداف اعلامی و عملکرد واقعی این طرح است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی-تحلیلی، بر پایه تحلیل اسناد سازمانی، مشاهده ساختار مدیریتی و بررسی میدانی، به آسیب‌شناسی این طرح و شناسایی الزامات گذار از حکمرانی سلسله‌مراتبی به حکمروایی خوب شهری در تبریز می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد طرح ناحیه‌محوری در تبریز با پنج چالش بنیادین مواجه است: ابهام در مأموریت و فقدان چارت سازمانی مصوب، مقاومت معاونت‌های مناطق در تفویض اختیار و تداوم رویکرد سلسله‌مراتبی، کمبود شدید نیروی انسانی متخصص، عدم واگذاری واقعی بودجه و تخصیص اعتبارات به صورت قطره‌چکانی در قالب «خدمات محله‌ای»، و نبود سازوکار نهادی برای مشارکت شهروندان علیرغم سرمایه اجتماعی غنی محلات. در مقابل، مهم‌ترین بسترهای تحقق شامل ارتباط تنگاتنگ شهرداران نواحی با گروه‌های مرجع محلی (مساجد، هیئت‌ها، کسبه و ریش‌سفیدان) و روحیه بالای کارکنان نواحی شناسایی شد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که ناحیه‌محوری در تبریز تا زمانی که با تفویض واقعی اختیار، تخصیص بودجه مستقل، تدوین چارت مصوب و ایجاد شوراهای محلی همراه نشود، به تحقق حکمروایی خوب شهری منجر نخواهد شد.