ورود تدریجی نسل Z به بازار کار، ترکیب نیروی انسانی سازمان‌ها را با تغییرات نسلی قابل توجهی مواجه کرده است. کارکنان این نسل در محیطی رشد یافته‌اند که فناوری دیجیتال، ارتباطات سریع، دسترسی گسترده به اطلاعات و تغییرات اجتماعی بخش مهمی از تجربه روزمره آنان را تشکیل داده است. در نتیجه، ممکن است انتظارات آنان در زمینه‌هایی مانند مشارکت در تصمیم‌گیری، استقلال شغلی، انعطاف‌پذیری، بازخورد، یادگیری و توسعه حرفه‌ای با الگوهای سنتی مدیریت تفاوت داشته باشد. این مسئله در سازمان‌های دولتی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا این سازمان‌ها از یک سو بر سلسله‌مراتب، مقررات، کنترل و پاسخگویی رسمی استوارند و از سوی دیگر برای جذب و نگهداشت نیروی انسانی جدید باید با تغییر انتظارات کارکنان سازگار شوند. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تحلیل چالش‌های رفتاری مدیریت کارکنان نسل Z در سازمان‌های دولتی انجام شده است. روش پژوهش، مروری ـ تحلیلی است و منابع علمی فارسی و انگلیسی مرتبط با نسل Z، رهبری، انگیزش، مدیریت عملکرد، آموزش و مدیریت بین‌نسلی بررسی شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد مهم‌ترین چالش‌ها در پنج حوزه رهبری و ارتباطات، انگیزش و نگهداشت، استقلال و کنترل، مدیریت عملکرد و بازخورد، و آموزش و مدیریت بین‌نسلی قابل دسته‌بندی هستند. بر اساس یافته‌ها، رهبری مشارکتی و مربیگر، مدیریت مبتنی بر نتیجه، بازخورد مستمر، نظام آموزش دیجیتال و مهارت‌محور، عدالت سازمانی و منتورینگ معکوس می‌توانند به سازگاری نظام اداری با نسل Z کمک کنند. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد نسل Z را نباید صرفاً تهدیدی برای ساختارهای اداری تلقی کرد؛ بلکه ورود این نسل می‌تواند فرصتی برای بازطراحی رفتار مدیریتی و حرکت به سمت نظام اداری مشارکتی، یادگیرنده، دیجیتال و انسان‌محور باشد.