محیط کسب‌وکار معاصر با پیچیدگی فزاینده، تغییرات سریع فناورانه، تحول ترجیحات مشتریان، تشدید رقابت و افزایش عدم‌قطعیت مواجه است. این شرایط، محدودیت رویکردهای خطی و ایستا به استراتژی کسب‌وکار را آشکار کرده و ضرورت توسعه ظرفیت‌هایی برای شناخت پیچیدگی، یادگیری مستمر و بازپیکربندی سازمانی را افزایش داده است. پژوهش حاضر با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی یکپارچه برای تبیین رابطه میان تفکر سیستمی، یادگیری سازمانی و قابلیت‌های پویا در فرایند استراتژی کسب‌وکار انجام شده است. پژوهش از نظر هدف توسعه‌ای و از نظر روش، مفهومی ـ تحلیلی است و بر تحلیل و تلفیق ادبیات نظری مرتبط با تفکر سیستمی، قابلیت‌های پویا، یادگیری سازمانی، تحول سازمانی، استراتژی و خلق ارزش استوار است. در چارچوب پیشنهادی، تفکر سیستمی به‌عنوان یک ظرفیت شناختی برای درک روابط متقابل، حلقه‌های بازخورد و پویایی‌های محیطی مفهوم‌پردازی می‌شود؛ یادگیری سازمانی به‌عنوان سازوکار تبدیل شناخت به دانش قابل استفاده در تصمیم‌گیری استراتژیک در نظر گرفته می‌شود؛ و قابلیت‌های پویا، دانش حاصل را به شناسایی فرصت‌ها، بهره‌برداری از آنها و بازپیکربندی منابع و قابلیت‌ها متصل می‌کنند. مطالعات جدید نیز بر اهمیت قابلیت‌های پویا در انطباق، تحول استراتژیک و بازآرایی منابع تأکید کرده‌اند. در این میان، ادبیات معاصر تفکر سیستمی نیز ارتباط آن با استراتژی، تحول و ظهور پدیده‌های پیچیده را پررنگ‌تر کرده است. چارچوب پیشنهادی ماهیتی چرخه‌ای دارد و نشان می‌دهد که نتایج اقدامات استراتژیک از طریق بازخورد، چرخه یادگیری و شناخت مجدد محیط را فعال می‌کنند.