افزایش فراوانی و شدت مخاطرات اقلیمی و تشدید سیاست‌های گذار به اقتصاد کم‌کربن، تصمیم‌های مالی شرکت‌ها را با عدم‌قطعیت‌های جدیدی مواجه کرده است. ریسک اقلیمی از طریق کانال‌هایی همچون اختلال در عملیات، کاهش ارزش دارایی‌ها، افزایش هزینه سرمایه، تغییر دسترسی به منابع مالی و افزایش هزینه‌های انطباق می‌تواند بر ساختار سرمایه شرکت‌ها اثرگذار باشد. بااین‌حال، یکی از مسائل کمتر بررسی‌شده این است که ریسک اقلیمی چگونه بر سرعت تعدیل ساختار سرمایه به سمت نسبت اهرم هدف اثر می‌گذارد و چرا این اثر در شرکت‌های مختلف متفاوت است. مقاله حاضر با تکیه بر نظریه تعدیل پویا و نظریه توازن ایستا، یک چارچوب مفهومی برای بررسی اثر ریسک اقلیمی بر سرعت تعدیل ساختار سرمایه ارائه می‌کند و هم‌زمان نقش تعدیل‌گر کیفیت حاکمیت شرکتی و محدودیت‌های تأمین مالی را بررسی می‌کند. استدلال اصلی مقاله آن است که افزایش ریسک اقلیمی، با افزایش اهمیت مدیریت ریسک، فشار سرمایه‌گذاران و اعتباردهندگان، و نیاز به بازتنظیم ترکیب منابع مالی، می‌تواند انگیزه شرکت برای کاهش فاصله میان اهرم واقعی و اهرم هدف را افزایش دهد. بااین‌حال، این اثر به کیفیت سازوکارهای حاکمیت شرکتی و شدت محدودیت‌های تأمین مالی وابسته است. حاکمیت شرکتی باکیفیت از طریق کاهش تضاد نمایندگی، افزایش شفافیت اطلاعاتی، تقویت نظارت هیئت‌مدیره و کاهش هزینه‌های تعدیل می‌تواند اثر ریسک اقلیمی بر سرعت تعدیل ساختار سرمایه را تقویت کند. در مقابل، محدودیت‌های شدید تأمین مالی با افزایش هزینه‌های مبادله، کاهش انعطاف‌پذیری مالی و محدودکردن دسترسی به بدهی و سرمایه جدید می‌تواند این اثر را تضعیف کند. بر اساس چارچوب پیشنهادی، هفت فرضیه درباره اثر مستقیم ریسک اقلیمی و اثرات تعدیلی حاکمیت شرکتی و محدودیت‌های تأمین مالی ارائه می‌شود. مقاله همچنین یک مدل تجربی پویا و روش‌شناسی پیشنهادی برای آزمون فرضیه‌ها ارائه می‌کند.