تغییرات اقلیمی و افزایش فراوانی و شدت شوک‌های اقلیمی، ریسک‌های جدیدی را برای جریان‌های نقدی، دسترسی به منابع مالی و تصمیم‌های سرمایه‌گذاری شرکت‌ها ایجاد کرده است. یکی از مهم‌ترین واکنش‌های بالقوه شرکت‌ها به این عدم‌اطمینان، افزایش ذخایر نقدی با هدف حفظ انعطاف‌پذیری مالی است. با وجود رشد سریع ادبیات مربوط به ریسک اقلیمی، هنوز شواهد محدودی درباره سازوکارهایی وجود دارد که از طریق آنها شوک‌های اقلیمی بر سیاست نگهداری وجه نقد شرکت اثر می‌گذارند. پژوهش حاضر با تکیه بر نظریه احتیاطی تقاضا برای نقدینگی، نظریه محدودیت مالی و نظریه اختیار واقعی، چارچوبی را برای بررسی اثر شوک‌های اقلیمی بر نگهداری وجه نقد شرکت ارائه می‌کند. استدلال اصلی مقاله آن است که شوک‌های اقلیمی از دو مسیر مکمل بر سیاست نقدینگی اثر می‌گذارند: نخست، با افزایش ریسک عملیاتی و هزینه تأمین مالی خارجی، ارزش نقدینگی احتیاطی افزایش می‌یابد؛ دوم، با ایجاد عدم‌اطمینان درباره بازده پروژه‌های آتی و افزایش برگشت‌ناپذیری سرمایه‌گذاری، شرکت‌ها ممکن است بخشی از منابع داخلی خود را به‌جای سرمایه‌گذاری فوری، به شکل وجه نقد نگهداری کنند. بر این اساس، انتظار می‌رود اثر مثبت شوک‌های اقلیمی بر نگهداری وجه نقد در شرکت‌هایی که با هزینه تأمین مالی بالاتر مواجه‌اند و همچنین در شرکت‌هایی با فرصت‌های سرمایه‌گذاری بیشتر، قوی‌تر باشد. برای آزمون این فرضیه‌ها، مقاله یک چارچوب اقتصادسنجی مبتنی بر داده‌های تابلویی شرکت‌ها، اثرات ثابت شرکت و سال، خطاهای استاندارد خوشه‌بندی‌شده و آزمون‌های متعدد استحکام پیشنهاد می‌کند. این پژوهش با تلفیق ادبیات مالی شرکتی و ریسک اقلیمی، نشان می‌دهد که سیاست نگهداری نقدینگی می‌تواند یکی از کانال‌های مهم سازگاری مالی شرکت‌ها با شوک‌های اقلیمی باشد.