این مقاله با نگاهی انتقادی به رویکردهای موجود در حوزه روان‌شناسی کودکان نابینا و ناشنوا, به بررسی اثربخشی مداخلات مبتنی بر تجربه همچون طبیعت درمانی همراه با هنر‌درمانی و فعالیت‌های گروهی می‌پردازد. نتایج نشان می‌دهد که این رویکردها با تأکید بر تجربه‌های بدنی_حسی, تنظیم هیجانی و تقویت هویت می‌توانند جایگزینی مؤثر برای رویکردهای صرفاً پزشکی‌محور باشند. همچنین در بخش انتقادات و پیشنهادات بر ضرورت توسعه پژوهش‌های بیشتر در زمینه طبیعت‌ درمانی برای کودکان نابینا و ناشنوا و نیز نقش کلیدی این رویکرد در شکل‌دهی هویت این کودکان تأکید شده است. این مقاله سعی دارد تا با نگاهی جامع و چندبعدی, مسیرهای تازه‌ای برای ارتقای کیفیت زندگی این کودکان از طریق توسعه این رویکرد از حیطه کودکان مضطرب, افسرده و کودکان اتیسم به حیطه سایر کودکان از جمله کودکان نابینا و ناشنوا ارائه دهد.