دلبستگی، یکی از بنیادی‌ترین مؤلفه‌های رشد روانی کودک، تحت تأثیر کیفیت روابط اولیه با والدین شکل می‌گیرد. سبک‌های فرزندپروری به‌عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل محیطی، تأثیر مستقیمی بر شکل‌گیری الگوهای دلبستگی ایمن یا ناایمن در کودکان دارند. هدف پژوهش حاضر، مرور نظام‌مند مطالعات انجام‌شده درباره ارتباط میان سبک‌های فرزندپروری و دلبستگی کودکان می‌باشد. یافته‌ها نشان می‌دهند که سبک فرزندپروری مقتدرانه با دلبستگی ایمن، سلامت روان و سازگاری اجتماعی رابطه مثبت و معنادار دارد (اسماعیلی و همکاران، ۲۰۲۱؛ رفاهی و طاهری، ۲۰۱۷)، در حالی که سبک‌های مستبدانه و سهل‌گیرانه با دلبستگی ناایمن و مشکلات رفتاری همراه هستند (فرخزاد و ترکشدوز، ۲۰۱۷؛ زینلی، ۲۰۱۲). همچنین، دلبستگی نقش میانجی مهمی در پیامدهای رشدی ایفا می‌کند (اسماعیلی و همکاران، ۲۰۲۱). کیفیت رابطه مادر-کودک و الگوهای دلبستگی والدین نیز بر انتقال بین‌نسلی شیوه‌های تربیتی مؤثر است (غباری بناب و همکاران، ۲۰۱۱). در مجموع، می‌توان نتیجه گرفت که انتخاب شیوه فرزندپروری مناسب، نقش مؤثری در تقویت سلامت روان و رشد شخصیت کودکان داشته و زمینه‌ساز شکل‌گیری روابط عاطفی سالم در آینده خواهد بود.