مقدمه:پرخاشگری یکی از شایع‌ترین اختلالات رفتاری در دوران کودکی است که می‌تواند پیامدهای جدی برای عملکرد فردی، تحصیلی و اجتماعی کودک به همراه داشته باشد. بازی‌درمانی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مداخلات روان‌شناختی ویژه کودکان، بر این اصل استوار است که کودک از طریق بازی، آسان‌تر از گفتار، احساسات و تعارض‌های درونی خود را بیان می‌کند. با وجود گسترش پژوهش‌ها در این حوزه، شواهد موجود همچنان با ناهمگونی قابل‌توجهی همراه است.
روش: مطالعه حاضر یک مرور روایتی مبتنی بر جستجوی نظام‌مند است که با هدف بررسی اثربخشی بازی‌درمانی در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه کودکان انجام شد. جستجوی مطالعات در پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed، Scopus، Web of Science، PsycINFO و Google Scholarبرای مقالات منتشرشده از ژانویه ۲۰۰۰ تا ژوئن ۲۰۲۶ انجام شد. از مجموع ۱۸۰ مقاله شناسایی‌شده، ۱۲ مطالعه که معیارهای ورود را دارا بودند، وارد مرور شدند.
یافته‌ها: از میان ۱۲ مطالعه، ۳ مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده، ۸ مطالعه نیمه‌تجربی و ۱ مطالعه تجربی بودند. دامنه سنی شرکت‌کنندگان ۴ تا ۱۲ سال و حجم نمونه بین ۲۴ تا ۷۲ نفر متغیر بود. رویکردهای بازی‌درمانی شامل بازی‌درمانی گروهی، کودک‌محور (CCPT)، شناختی-رفتاری و مبتنی بر رابطه والد-کودک بود. تعداد جلسات از ۸ تا ۱۶ جلسه و مدت زمان هر جلسه از ۳۰ دقیقه تا ۲ ساعت متغیر بود. یافته‌های مطالعات به‌طور کلی نشان داد که بازی‌درمانی در کاهش سطوح پرخاشگری کودکان مؤثر بوده است. علاوه بر کاهش پرخاشگری، برخی مطالعات افزایش همدلی، خودتنظیمی، خلاقیت و مهارت‌های اجتماعی را نیز گزارش کردند.
نتیجه‌گیری: بازی‌درمانی با رویکردهای متنوع خود، یک مداخله مؤثر در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه کودکان ۴ تا ۱۲ سال است. با این حال، به دلیل محدودیت‌هایی مانند غلبه مطالعات از یک منطقه جغرافیایی خاص، حجم نمونه کوچک، فقدان دوره‌های پیگیری طولانی‌مدت و تنوع ابزارهای سنجش، انجام پژوهش‌های آینده با حجم نمونه بزرگ‌تر، دوره‌های پیگیری طولانی‌مدت و استفاده از ابزارهای سنجش چندمنبعی توصیه می‌شود.