تحولات شتابان محیط کسب‌وکار، ظهور فناوری‌های نوین، بحران‌های اقتصادی و ژئوپلیتیکی، تغییرات گسترده در الگوهای رقابت و افزایش پیچیدگی‌های سازمانی، موجب شده است که رویکردهای سنتی مدیریت استراتژیک مبتنی بر پیش‌بینی، برنامه‌ریزی بلندمدت و کنترل مسیر حرکت سازمان‌ها با چالش‌های اساسی مواجه شوند. در شرایطی که عدم‌قطعیت از یک وضعیت موقتی به ویژگی دائمی محیط سازمانی تبدیل شده است، سازمان‌ها نیازمند بازتعریف نقش و کارکرد مدیریت استراتژیک هستند. هدف پژوهش حاضر، تبیین ضرورت گذار از «برنامه‌ریزی راهبردی» به «راهبری راهبردی» و ارائه چارچوبی مفهومی برای مدیریت استراتژیک در عصر عدم‌قطعیت دائمی است. این پژوهش با رویکرد مروری ـ تحلیلی و با بهره‌گیری از مبانی نظری مدیریت استراتژیک، نظریه قابلیت‌های پویا، یادگیری سازمانی و تاب‌آوری سازمانی انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در محیط‌های پیچیده و غیرقابل پیش‌بینی، استراتژی دیگر نمی‌تواند صرفاً به عنوان یک برنامه ثابت و بلندمدت تلقی شود، بلکه باید به عنوان فرآیندی پویا، مستمر و یادگیرنده مورد توجه قرار گیرد. بر اساس تحلیل انجام‌شده، راهبری راهبردی بر پنج مؤلفه اساسی شامل پایش مستمر محیط، تصمیم‌گیری تطبیقی، یادگیری راهبردی سازمان، بازپیکربندی پویا منابع و بازنگری مستمر مسیر استراتژیک استوار است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که سازمان‌های آینده برای دستیابی به مزیت رقابتی پایدار، به جای تمرکز صرف بر پیش‌بینی آینده، باید توانایی سازگاری، یادگیری و بازآفرینی مستمر را در مرکز نظام مدیریت استراتژیک خود قرار دهند. در نهایت، این پژوهش با ارائه مفهوم راهبری راهبردی، تلاش می‌کند چارچوبی نوین برای مواجهه سازمان‌ها با محیط‌های پرتلاطم و سرشار از عدم‌قطعیت ارائه نماید.