با افزایش شیوع اختلالات روان‌شناختی و محدودیت دسترسی به خدمات تخصصی سلامت روان، استفاده از فناوری‌های نوین، به‌ویژه هوش مصنوعی، به یکی از موضوعات مهم پژوهش‌های این حوزه تبدیل شده است. هوش مصنوعی با بهره‌گیری از الگوریتم‌های یادگیری ماشین، یادگیری عمیق و مدل‌های زبانی بزرگ، ظرفیت قابل‌توجهی برای ارتقای ارزیابی، تشخیص و درمان اختلالات روان‌شناختی فراهم کرده است. هدف این مطالعه، مرور و تحلیل کاربردهای هوش مصنوعی در خدمات سلامت روان و بررسی فرصت‌ها، محدودیت‌ها و چالش‌های اخلاقی مرتبط با استفاده از این فناوری است. این پژوهش از نوع مطالعه مروری بوده و بر اساس بررسی مقالات پژوهشی، مرورهای نظام‌مند، فراتحلیل‌ها و گزارش‌های علمی منتشرشده در سال‌های اخیر انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که هوش مصنوعی در ارزیابی روان‌شناختی با تحلیل گفتار، متن، حالات چهره، فنوتیپ‌سازی دیجیتال و داده‌های حاصل از ابزارهای پوشیدنی، امکان شناسایی زودهنگام تغییرات روان‌شناختی را فراهم می‌کند. همچنین، الگوریتم‌های هوشمند در تشخیص اختلالاتی نظیر افسردگی، اضطراب و اختلال دوقطبی، دقت و سرعت تصمیم‌گیری بالینی را افزایش داده و در حوزه درمان نیز، توسعه چت‌بات‌های درمانی، سامانه‌های مبتنی بر درمان شناختی ـ رفتاری و ابزارهای پایش مستمر علائم، به بهبود دسترسی، تداوم درمان و شخصی‌سازی مداخلات کمک کرده است. در مقابل، مسائلی همچون حفظ حریم خصوصی، امنیت داده‌ها، سوگیری الگوریتمی، شفافیت تصمیم‌گیری، مسئولیت‌پذیری حرفه‌ای و محدودیت هوش مصنوعی در درک زمینه‌های انسانی و ایجاد رابطه درمانی، از مهم‌ترین چالش‌های به‌کارگیری این فناوری محسوب می‌شوند. در مجموع، شواهد موجود نشان می‌دهد که هوش مصنوعی، در صورت استفاده مسئولانه و همراه با نظارت متخصصان، می‌تواند به‌عنوان ابزاری مکمل در ارتقای کیفیت خدمات سلامت روان نقش مؤثری ایفا کند؛ با این حال، توسعه زیرساخت‌های مناسب، تدوین چارچوب‌های اخلاقی و انجام پژوهش‌های بالینی گسترده‌تر برای استفاده ایمن و اثربخش از این فناوری ضروری است.