زمینه و هدف
یادگیری شیمی به دلیل ارتباط هم‌زمان میان مشاهده پدیده‌ها، تبیین ذره‌ای، زبان نمادی، حل مسئله و فعالیت آزمایشگاهی، برای بخشی از دانشجویان فرایندی چالش‌برانگیز است. هدف این مقاله، تبیین مفهومی نقش تاب‌آوری تحصیلی در موفقیت دانشجویان شیمی و ارائه مدلی است که بتواند در پژوهش تجربی آینده آزمون شود.
روش
این پژوهش با رویکرد مروری ـ مفهومی انجام شد. ابتدا مفهوم تاب‌آوری تحصیلی، ویژگی‌های یادگیری شیمی و مسیرهای شناخته‌شده ارتباط تاب‌آوری با خودکارآمدی، خودتنظیمی، تداوم تلاش و عملکرد تحصیلی بررسی شد. سپس ساختار فایل داده ارسالی تحلیل توصیفی شد. فایل شامل ۸۱۹ پاسخ معتبر، ۲۵ گویه مرتبط با تاب‌آوری و اطلاعاتی درباره رشته تحصیلی بود. با توجه به اینکه در ۲۰۰ پاسخ نخست فقط دو مورد رشته شیمی شناسایی شد و شاخص مستقیم موفقیت تحصیلی در فایل وجود نداشت، مقاله از ارائه نتایج استنباطی درباره دانشجویان شیمی خودداری می‌کند.
یافته‌های مفهومی
مدل پیشنهادی نشان می‌دهد که تاب‌آوری تحصیلی می‌تواند از طریق افزایش خودکارآمدی شیمی، خودتنظیمی، استفاده از حمایت اجتماعی و تداوم تلاش، رابطه دانشجو با چالش‌های مفهومی، حل مسئله و آزمایشگاه را بهبود دهد. در این مدل، حمایت آموزشی نقش تعدیل‌کننده و خودتنظیمی و خودکارآمدی نقش میانجی دارند.
نتیجه‌گیری
تاب‌آوری برای دانشجوی شیمی زمانی به موفقیت منجر می‌شود که به رفتارهای یادگیری قابل مشاهده تبدیل شود. بنابراین، آموزش شیمی باید هم بر تقویت ظرفیت‌های فردی و هم بر فراهم کردن بازخورد، فرصت اصلاح خطا، حمایت استاد و همکاری همسالان تمرکز کند. مدل ارائه‌شده مبنایی برای طراحی یک مطالعه طولی یا مدل معادلات ساختاری در جامعه واقعی دانشجویان شیمی است.