اضطراب یکی از شایع‌ترین مشکلات روان‌شناختی دوران کودکی است و بازی‌درمانی به‌عنوان مداخله‌ای متناسب با سطح تحول کودک، در سال‌های اخیر بسیار مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، تفاوت اثربخشی رویکردهای مختلف بازی‌درمانی بر اساس سن کودک به‌طور نظام‌مند بررسی نشده است. هدف این مرور نظام‌مند، مقایسه اثربخشی بازی‌درمانی کودک‌محور و بازی‌درمانی شناختی-رفتاری بر اضطراب کودکان با تأکید بر سن بود. این مطالعه از نوع مرور نظام‌مند و بر اساس دستورالعمل PRISMA انجام شد. جست‌وجو در پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science، ScienceDirect، Google Scholar و SID برای بازه زمانی ژانویه ۲۰۱۰ تا پایان ۲۰۲۵ صورت گرفت. مطالعات آزمایشی و نیمه‌آزمایشی که اثربخشی بازی‌درمانی را بر اضطراب کودکان زیر ۱۲ سال بررسی کرده بودند، وارد مرور شدند. کیفیت روش‌شناختی مقالات با چک‌لیست CONSORT ارزیابی و مطالعات با نمره بالای ۱۵ انتخاب شدند. در نهایت، ۲۶ مطالعه واجد شرایط تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اغلب مطالعات از طرح‌های نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون-پس‌آزمون استفاده کرده بودند و مقیاس اضطراب کودکان اسپنس رایج‌ترین ابزار سنجش بود. میانگین طول مداخله ۸ جلسه گزارش شد. همچنین، بازی‌درمانی کودک‌محور در کاهش اضطراب کلی و نشانه‌های درونی‌سازی‌شده در کودکان ۳ تا ۸ سال موثرتر بود، در حالی که بازی‌درمانی شناختی-رفتاری در کاهش اضطراب‌های خاص مانند اضطراب اجتماعی و امتحان در کودکان ۹ تا ۱۲ سال اثر بزرگ‌تری داشت. هر دو رویکرد به‌طور معنادار اضطراب را کاهش دادند، اما الگوی اثربخشی آن‌ها وابسته به سن و نوع اضطراب بود. بر این اساس، بازی‌درمانی مداخله‌ای مؤثر برای کاهش اضطراب کودکان است، اما انتخاب رویکرد درمانی باید بر اساس سطح تحول شناختی-هیجانی کودک صورت گیرد؛ به‌گونه‌ای که بازی‌درمانی کودک‌محور برای سنین پایین‌تر و بازی‌درمانی شناختی-رفتاری برای سنین بالاتر توصیه می‌شود. این یافته‌ها بر ضرورت طراحی مداخلات مبتنی بر ویژگی‌های رشدی تاکید دارد.