هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نظام‌مند تأثیر داستان‌گویی دیجیتال بر مهارت‌های خواندن و نوشتن کودکان و شناسایی عوامل مؤثر بر اثربخشی این رویکرد انجام شده است.
یافته‌ها: یافته‌های فراتحلیل‌ها نشان می‌دهد داستان‌گویی دیجیتال تأثیر مثبت کوچک تا متوسطی بر مهارت‌های زبانی و سوادآموزی کودکان دارد. بیشترین تأثیر در حوزه یادگیری واژگان مشاهده می‌شود؛ به‌ویژه در واژگان بیانی. تأثیر این رویکرد بر درک مطلب داستان، معادل رویکرد سنتی و وابسته به کیفیت طراحی محتوا و وجود حمایت بزرگسال است. داستان‌گویی دیجیتال همچنین تأثیر مثبتی بر نگرش خواندن، انگیزه، و مهارت‌های فراشناختی کودکان دارد. عوامل تعدیل‌کننده اصلی شامل سن کودک، وضعیت اقتصادی-اجتماعی خانواده، کیفیت طراحی محتوا، همراهی بزرگسال، و ژانر ادبی هستند.
نتیجه‌گیری: داستان‌گویی دیجیتال در صورت طراحی بهینه محتوا (با تأکید بر بهبودهای مرتبط با محتوای داستان و پرهیز از ویژگی‌های تعاملی مزاحم) و همراهی هدفمند بزرگسال، می‌تواند ابزاری مؤثر برای توسعه مهارت‌های خواندن و نوشتن کودکان باشد، اما نمی‌تواند جایگزین کامل تعامل انسانی در فرایند یادگیری شود.