هدف: هدف این پژوهش، مرور و تحلیل نظام‌مند مطالعات انجام‌شده درباره ارتباط میان هوش‌های چندگانه و مؤلفه‌های تفکر استراتژیک است. تفکر استراتژیک به‌عنوان یکی از شایستگی‌های کلیدی مدیران در محیط‌های پیچیده و پویا، نقش تعیین‌کننده‌ای در کیفیت تصمیم‌گیری و موفقیت سازمان‌ها ایفا می‌کند. از سوی دیگر، نظریه هوش‌های چندگانه گاردنر با ارائه نگاهی چندبعدی به توانایی‌های انسانی، ظرفیت مناسبی برای تبیین ابعاد شناختی، عاطفی و اجتماعی مؤثر بر تفکر استراتژیک فراهم می‌سازد.
روش: این مطالعه با رویکرد مروری تحلیلی انجام شده و مقالات علمی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲5 از پایگاه‌های معتبر علمی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. انتخاب منابع بر اساس میزان ارتباط با نظریه هوش‌های چندگانه و ابعاد تفکر استراتژیک صورت گرفته و داده‌ها به‌صورت مفهومی و مقایسه‌ای تحلیل شده‌اند.
یافته: بر اساس تلفیق مفهومی مطالعات مرور شده، می‌توان استنباط کرد که که هوش منطقی_ریاضی در تحلیل داده‌ها و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد، هوش زبانی در ارتباطات و متقاعدسازی استراتژیک، هوش فضایی در آینده‌نگری و تصور گزینه‌ها و سناریوهای بالقوه آینده ، و هوش‌های میان‌فردی و درون‌فردی در رهبری، خودتنظیمی و مدیریت پویایی‌های تیمی با برخی مولفه‌های تفکر استراتژیک هم‌راستا هستند. همچنین، هوش‌های موسیقیایی و وجودی از طریق تقویت خلاقیت و حساسیت اخلاقی، می‎تواند به ارتقای کیفیت تصمیمات راهبردی منجر شوند.
نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، ادغام هوش‌های چندگانه در فرآیند تفکر استراتژیک می‌تواند به طراحی استراتژی‌های انعطاف‌پذیر، نوآورانه و پایدار منجر شود. این پژوهش بر ضرورت توجه مدیران و سیاست‌گذاران سازمانی به توسعه متوازن هوش‌های چندگانه به‌عنوان زیرساختی شناختی برای ارتقای قابلیت‌های استراتژیک تأکید می‌کند.