این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین مصرف آمفتامین، فقر اجتماعی و میزان خودکشی در شهر تهران انجام شده است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و داده‌ها از طریق پرسشنامه، مصاحبه و آمارهای رسمی سازمان پزشکی قانونی و مراکز اورژانس اجتماعی گردآوری شده است. نمونه آماری شامل 400 نفر از افراد تحت درمان در مراکز ترک اعتیاد و بیمارستان‌های روان‌پزشکی تهران در سال 1403 است. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندمتغیره انجام شده است.یافته‌ ها نشان داد که 62 درصد از افراد مصرف‌کننده آمفتامین دارای سابقه اقدام به خودکشی بوده‌اند، درحالی‌که این میزان در افراد غیرمصرف‌کننده 18 درصد است (P<0.001). همچنین، در میان افراد دارای وضعیت اقتصادی ضعیف، میزان اقدام به خودکشی 47 درصد گزارش شده است، که در مقایسه با افراد دارای وضعیت اقتصادی متوسط و خوب (23 درصد و 9 درصد) به‌طور معناداری بالاتر است. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که مصرف آمفتامین (β=0.51) و فقر اجتماعی (β=0.38) تأثیر مستقیمی بر افزایش احتمال اقدام به خودکشی دارند. علاوه بر این، اثر تعاملی این دو متغیر نشان داد که افراد فقیر، در صورت مصرف آمفتامین، 3.2 برابر بیشتر از سایرین در معرض خطر خودکشی قرار دارند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فقر اجتماعی نه‌تنها خود به‌عنوان یک عامل خطر برای خودکشی مطرح است، بلکه از طریق افزایش گرایش به مصرف مواد مخدر، این خطر را تشدید می‌کند. سیاست‌گذاری‌های مؤثر در کاهش فقر و کنترل مصرف مواد مخدر می‌تواند به کاهش نرخ خودکشی کمک کند. مداخلات چندبعدی در حوزه سلامت روان و حمایت اجتماعی برای گروه‌های آسیب‌پذیر ضروری است.