این پژوهش با هدف پیش‌بینی خستگی بر اساس کمال‌گرایی و تنظیم هیجان در دانشجویان انجام شد. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه‌ی آماری شامل تمامی دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد دانشگاه بوعلی سینا همدان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس ۱۵۰ نفر (۹۶ زن و ۵۴ مرد) به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌ی خستگی اسمتس و همکاران (۱۹۹۶)، پرسشنامه‌ی کمال‌گرایی چندبعدی فراست و همکاران (۱۹۹۰) و پرسشنامه‌ی تنظیم هیجان گراس و جان (۲۰۰۳) استفاده شد. تحلیل داده‌ها با روش‌های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره همزمان و با نرم‌افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد بین کمال‌گرایی و خستگی همبستگی مثبت و معنادار (r=۰.۸۳، p<۰.۰۰۱) و بین سرکوبی بیانی و خستگی همبستگی مثبت و معنادار (r=۰.۷۲، p<۰.۰۰۱)، و بین ارزیابی مجدد شناختی و خستگی همبستگی منفی و معنادار (r=‎-۰.۷۰، p<۰.۰۰۱) وجود دارد. تحلیل رگرسیون نشان داد کمال‌گرایی (β=۰.۶۱۲)، ارزیابی مجدد شناختی (β=‎-۰.۱۸۹) و سرکوبی بیانی (β=۰.۱۷۳) در مجموع ۷۶.۴ درصد از واریانس خستگی دانشجویان را تبیین می‌کنند (157.70=(3و146)F، p<۰.۰۰۱) و کمال‌گرایی سهم پیش‌بینی‌کنندگی قوی‌تری داشت. بر این اساس پیشنهاد می‌شود مشاوران و برنامه‌ریزان حوزه‌ی سلامت روان دانشگاهی، مداخلاتی برای کاهش کمال‌گرایی ناسازگارانه و تقویت راهبردهای سازگارانه‌ی تنظیم هیجان در دانشجویان طراحی کنند