این پژوهش با هدف رمزگشایی از کارکردهای نشانه‌شناختی «رنگ سال پنتون» و تحلیل تقابل میان کدهای جهانی و زیست‌جهان‌های محلی انجام شده است. هدف اصلی تحقیق، تبیین این مسئله است که رنگ صرفاً یک عنصر بصری نیست، بلکه به‌عنوان نشانه‌ای چندلایه در بسترهای اجتماعی، تاریخی و ایدئولوژیک معنا تولید می‌کند. این مطالعه با رویکردی کیفی و روش توصیفی-تحلیلی، بر مبنای چارچوب‌های نظری فردینان دو سوسور (دال و مدلول)، چارلز سندرز پیرس (سه‌گانه نشانه) و رولان بارت (دلالت‌های صریح و ضمنی و مفهوم اسطوره) تدوین شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که انتخاب رنگ سال پنتون، فراتر از یک رویداد زیباشناختی، نوعی هژمونی فرهنگی و ابزاری برای بازتولید ایدئولوژی‌های مسلط غربی است. تحلیل موردی رنگ سال ۲۰۲۶ (سفید/ابر رقصان) نشان‌دهنده یک «گسست رنگی» عمیق است؛ به‌طوری‌که دلالت‌های جهانی آن (آرامش و شروع تازه) در بافت جوامع بحران‌زده‌ای همچون ایران، به معانی متضادی چون سوگواری، تهی‌دستی و حذف هویت بومی تغییر می‌یابد. در نهایت، این مقاله بر ضرورت بازخوانی رنگ به مثابه یک «امر سیاسی» و ابزاری برای بازنمایی قدرت در فضای عمومی تأکید می‌کند.