فرآیند انعطاف‌پذیری عصبی (نوروپلاستیسیته) نشان می‌دهد ، که ساختار مغز انسان برخلاف تصور گذشته تا پایان عمر پویاست و توانایی تغییر را دارد.
پژوهش حاضر با هدف واکاوی فرآیندهای عصب‌شناختی بازآرایی سیناپسی، به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه ذهن و افکار درونی انسان از طریق تجسم خلاق و مدیتیشن می‌تواند باعث تغییر در ساختار مغز و نورون‌ها شوند.
این مقاله که به روش مروری تحلیلی انجام شده‌است بر اساس FMRI مغزی نشان می‌دهد، برخی نواحی مغز در تجسم و تجربه واقعی بطور مشابه فعال می‌شوند و سیستم عصبی تفاوت چندانی بین یک تجربه واقعی و یک تجسم ذهنی عمیق همراه با احساسات قوی قائل نمی‌شود.
در حقیقت تجسم خلاق توانایی این را دارد که به طور ارادی با تحریک مکرر مدارهای عصبی، موجب تقویت سیناپس‌های مرتبط با الگوهای شناختی جدید شود.
همچنین در اثر کاهش استفاده از مسیرهای عصبی قدیمی کارایی و قدرت انتقال سیناپسی آن‌ها به تدریج کاهش یافته، و در نتیجه فرآیند نوروپلاستیسیته در مغز رخ می‌دهد.
یافته های این تحقیق نشان می‌دهد که، این رویکرد ذهنی می‌تواند به عنوان یک روش غیر‌دارویی و موثر برای بهبود اختلالات خلقی مانند افسردگی، استرس و همچنین تقویت ویژگی های فردی، مانند عزت نفس و شادکامی مورد استفاده قرار گیرد.