پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودتنظیمی معنوی در رابطه بین نشخوار فکری و سازگاری اجتماعی در خانواده‌های دارای عضو زندانی شهر اصفهان انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی ـ همبستگی بود که با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی انجام گرفت. جامعه پژوهش شامل خانواده‌های دارای عضو زندانی شهر اصفهان بود و نمونه‌گیری به شیوه در دسترس انجام شد. شرکت‌کنندگان با استفاده از پرسشنامه‌های نشخوار فکری هوکسما و مارو، خودتنظیمی معنوی کنت و همکاران و سازگاری بل، فرم بزرگسالان، مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای آماری تحلیل شدند و روابط مستقیم و غیرمستقیم میان متغیرهای پژوهش مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌های پژوهش نشان داد که بین نشخوار فکری و سازگاری اجتماعی رابطه‌ای منفی و معنادار وجود دارد؛ به این معنا که افزایش نشخوار فکری با کاهش سازگاری اجتماعی همراه است. همچنین، خودتنظیمی معنوی با سازگاری اجتماعی رابطه‌ای مثبت و معنادار داشت. نتایج مدل ساختاری نشان داد که نشخوار فکری به‌طور معناداری با کاهش خودتنظیمی معنوی و کاهش سازگاری اجتماعی همراه است، درحالی‌که خودتنظیمی معنوی به‌طور معناداری سازگاری اجتماعی را افزایش می‌دهد. افزون بر این، اثر غیرمستقیم نشخوار فکری بر سازگاری اجتماعی از طریق خودتنظیمی معنوی معنادار بود. بر این اساس، خودتنظیمی معنوی در رابطه بین نشخوار فکری و سازگاری اجتماعی نقش میانجی جزئی ایفا کرد. نتایج نشان می‌دهد که نشخوار فکری یکی از عوامل روان‌شناختی مرتبط با کاهش سازگاری اجتماعی خانواده‌های دارای عضو زندانی است و بخشی از این رابطه از طریق کاهش خودتنظیمی معنوی تبیین می‌شود. در مقابل، برخورداری از ظرفیت خودتنظیمی معنوی می‌تواند با تقویت معناجویی، امید، تنظیم هیجانی و هدایت رفتار بر اساس ارزش‌های درونی، زمینه سازگاری اجتماعی مطلوب‌تر را فراهم آورد. بنابراین، توجه هم‌زمان به فرایندهای شناختی و منابع معنوی در طراحی مداخلات روان‌شناختی و حمایتی برای خانواده‌های دارای عضو زندانی می‌تواند سودمند باشد