امروزه تمایل فزاینده به جراحی‌های زیبایی به یکی از پدیده‌های شایع به‌ویژه در میان زنان تبدیل شده است. با وجود انگیزه‌های زیباشناختی اولیه، گرایش به تکرار مداوم این جراحی‌ها اغلب ریشه در آسیب‌پذیری‌های روان‌شناختی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین حرمت‌خود آسیب‌دیده (شکننده) و مؤلفه‌های آن با تمایل به جراحی‌های زیبایی مکرر در زنان متقاضی این مداخلات انجام شد. طرح پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه زنان ۱۸ تا ۴۰ ساله متقاضی جراحی‌های زیبایی در کلینیک‌های تخصصی شهر تهران در سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند که از میان آن‌ها نمونه‌ای به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه وابستگی‌های حرمت‌خود (CSWS؛ کراکر و همکاران، ۲۰۰۳) با تأکید بر زیرمقیاس‌های ظاهر و تأیید دیگران، و مقیاس تمایل به جراحی‌های زیبایی (CSIS) بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم‌افزار SPSS انجام گرفت. نتایج تحلیل آماری نشان داد که بین حرمت‌خود آسیب‌دیده با تمایل به جراحی‌های زیبایی مکرر رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (01/0>p). همچنین مؤلفه‌های خودارزشی مبتنی بر ظاهر و خودارزشی مبتنی بر تأیید دیگران توانستند به‌صورت معناداری تمایل به انجام مکرر جراحی‌های زیبایی را پیش‌بینی کنند؛ به‌گونه‌ای که افراد دارای حرمت‌خود شکننده‌تر، تمایل بیشتری به تکرار مداخلات زیبایی داشتند. بر اساس یافته‌های این مطالعه، جراحی‌های زیبایی مکرر اغلب به عنوان یک راهبرد مقابله‌ای ناسازگارانه برای ترمیم موقت احساس شکننده ارزشمندی شخصی به کار گرفته می‌شوند. با توجه به ناپایداری حرمت‌خود در این افراد و تسکین کوتاه‌مدت پس از عمل، چرخه تکرار مداخلات فیزیکی تداوم می‌یابد. ازاین‌رو، پیشنهاد می‌شود پروتکل‌های غربالگری روان‌شناختی پیش از اعمال جراحی در کلینیک‌های زیبایی مستقر شده و مداخلات روان‌درمانی معطوف به ارتقای حرمت‌خود اصیل برای متقاضیان مکرر ارائه گردد.