نابرابری آموزشی می‌تواند در معیارهای مختلفی از قبیل نمرات آزمون، پیشرفت تحصیلی و... بروز یابد. در مطالعه مذکور بحث نابرابری از شکاف نمرات آزمون برای دانش‌آموزانی با زمینه‌های خانوادگی متفاوت در اقتصادهای با درآمد بالا آغاز می‌شود. در این باره از آمارهای «برنامه سازمان همکاری‌های اقتصادی و توسعه برای ارزیابی دانش‌آموزان بین‌المللی» استفاده شده است. این آمارها امکان ایجاد معیارهای ارزیابی در سطح آموزش متوسطه قابل مقایسه برای کشورهای مختلف را فراهم می‌کند. بر این اساس نشان داده می‌شود که در تمام کشورهای مورد بررسی (35 عضو سازمان همکاری‌های اقتصادی و توسعه)، شکاف تحصیلی بزرگی میان دانش‌آموزان خانواده‌های با موقعیت اجتماعی-اقتصادی خوب و ضعیف وجود دارد. به‌علاوه، درون کشورها نیز این شکاف تحصیلی گسترده است. حتی در کشورهایی که بهترین عملکرد را دارند نظیر فنلاند یا کانادا، عملکرد دانش‌آموزان خانواده‌های ضعیف پایین‌تر از میانگین 500نمره‌ای کشورهای عضو سازمان همکاری‌های اقتصادی و توسعه است. از طرفی در حالی‌که شکاف نمرات میانگین کشورها به ندرت از 50 عبور می‌کند، اما این شکاف بر مبنای زمینه‌های خانوادگی 84 برای مهارت خواندن و 86 برای ریاضیات است. غیر از نمرات آزمون، تفاوت‌های اجتماعی-اقتصادی دانش‌آموزان ممکن است در پیشرفت تحصیلی (حضور در مقاطع بالاتر) آنان بروز یابد. طبق بررسی‌ها، کودکان خانواده‌های با درآمد بالا با احتمال بیشتری تحصیلات پس از دوره راهنمایی خود را ادامه می‌دهند. همچنین این کودکان با ادامه تحصیل، شانس بیشتری برای به پایان رساندن دوره و دریافت مدرک تحصیلی دارند. در واقع این تفاوت تنها به این خاطر نیست که دانش‌آموزان خانواده‌های ثروتمند نسبت به همتایان خود در خانواده‌های ضعیف عملکرد بهتری در مدرسه دارند. یک معیار ساده از زمینه خانوادگی می‌تواند این باشد که حداقل یکی از والدین دانش‌آموزان، مدرک تحصیلات تکمیلی دارد. با برآورد کردن نمرات دوره متوسطه دانش‌آموزان بر شاخص زمینه اجتماعی-اقتصادی مذکور (نماینده قرار دادن تحصیلات والدین)، مشاهده می‌شود که میانگین نمرات کودکانی که والدین آنها تحصیلات پایین دارند بین 4 /0 تا 6 /0 انحراف معیار کمتر از کودکان دارای والدین تحصیل‌کرده است. به‌علاوه احتمال حضور دانش‌آموزانی که والدین تحصیل‌کرده دارند در دانشگاه بین 18 (در استرالیا) تا 28 (در آمریکا) واحد درصد بالاتر است. البته گفتنی است حضور در مقاطع بالاتر ممکن است تحت‌تاثیر عوامل دیگری نظیر عملکرد دانش‌آموزان در دوره متوسط باشد. بر این اساس با قرار دادن نمرات دوره متوسطه دانش‌آموزان به عنوان متغیر کنترلی در برآوردها، هرچند نیمی از پیشرفت تحصیلی به این موضوع اختصاص می‌یابد، اما باز هم بخش قابل‌توجهی از تفاوت از زمینه خانوادگی ناشی می‌شود. کیفیت موسسات تحصیلات تکمیلی متفاوت است. به‌علاوه سختی و فرصت‌های شغلی و درآمدی رشته‌های تحصیلی در هر دانشگاه نیز تفاوت قابل‌توجهی با یکدیگر دارد. بنابراین تفاوت‌های اجتماعی-اقتصادی دانش‌آموزان در خانواده‌های فقیر و غنی می‌تواند در محل و رشته تحصیلی آنها نیز نقش داشته باشد. در حقیقت، زمانی که نرخ حضور در مقاطع تحصیلی بالاتر به چند دانشگاه منتخب که به طور معمول دانشجویان بهتری جذب می‌کنند محدود می‌شود، اثرگذاری تفاوت‌های اجتماعی-اقتصادی برجسته‌تر می‌شود. به عنوان مثال اگر مانند بخش قبل، برخورداری از والدین تحصیل‌کرده را معیاری برای این تفاوت‌ها در نظر بگیریم، کودکانی که والدین تحصیل‌کرده دارند با احتمال بیشتری در دانشگاه‌های منتخب طراز اول پذیرفته می‌شوند. چِتی و همکارانش در مقاله سال 2017 خود نشان دادند در آمریکا کودکانی که والدینشان جزو یک درصد قشر ثروتمند جامعه هستند نسبت به کودکان خانواده‌های دهک‌های پایین، با 77 برابر احتمال بیشتر در هشت دانشگاه برتر آمریکا که به اصطلاح لیگ آیوی نامیده می‌شوند (شامل دانشگاه‌های هاروارد، پرینستون، ییل، پنسیلوانیا، کلمبیا، کرنل، دارتموث و براون) حضور می‌یابند.
همان‌طور که اشاره شد علاوه بر دانشگاه، شرایط اجتماعی-اقتصادی تفاوت‌هایی در رشته‌های تحصیلی دانش‌آموزان ایجاد می‌کند. به عنوان مثال هالستن و تانینگ (2018) نشان داده‌اند که 25 درصد از تفاوت انتخاب رشته دانش‌آموزان سوئدی را خصوصیات والدین آنها توضیح می‌دهد (شامل تحصیلات، شغل، درآمد و ثروت والدین). بر این اساس خود این تفاوت عامل مهمی در شکل‌گیری نابرابری‌ها و انفعال‌های اقتصادی است، چراکه رشته‌های مختلف تحصیلی، بازدهی‌های شغلی و درآمدی متفاوتی نسبت به یکدیگر دارند.