اضطراب از جمله مشکلات شایع روان‌شناختی در دوران کودکی و نوجوانی است و عوامل خانوادگی و شیوه‌های فرزندپروری می‌توانند در شکل‌گیری و تداوم آن نقش داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه طرحواره‌های ناسازگار اولیه والدین و سبک‌های فرزندپروری با اضطراب فرزندان انجام شد. این پژوهش از نظر روش، توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دارای فرزندِ در حال تحصیل در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه گیلان بود که از میان آنان 70 نفر به روش تصادفی انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه طرحواره یانگ فرم کوتاه، پرسشنامه سبک‌های فرزندپروری بامریند و پرسشنامه اضطراب بک استفاده شد. داده‌ها با استفاده از شاخص‌های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد بین طرحواره بی‌اعتمادی والدین و اضطراب فرزندان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (01/0>p، 543/0r=). همچنین بین طرحواره نقص و شرم و اضطراب فرزندان رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد (01/0>p، 217/0r=). در میان سبک‌های فرزندپروری، سبک استبدادی با اضطراب فرزندان رابطه مثبت و معنادار داشت (01/0>p، 335/0r=)، در حالی که رابطه سبک‌های اقتدار منطقی و آزادانه با اضطراب فرزندان معنادار نبود. نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد مدل کلی پژوهش معنادار است و متغیرهای پیش‌بین توانستند 39/4 درصد از واریانس اضطراب فرزندان را تبیین کنند. در این میان، طرحواره بی‌اعتمادی با ضریب استانداردشده 588/0 بیشترین سهم را در پیش‌بینی اضطراب فرزندان داشت و پس از آن طرحواره نقص و شرم با ضریب 253/0 قرار گرفت. بر اساس یافته‌ها، توجه به ویژگی‌های شناختی و هیجانی والدین در کنار شیوه‌های فرزندپروری می‌تواند در شناخت عوامل مرتبط با اضطراب فرزندان و طراحی مداخلات خانواده‌محور مورد توجه قرار گیرد.