پژوهش حاضر با هدف مقايسه خودشفقتي، عاطفه مثبت و منفي و بخشايش در دانشجويان دختر با سلامت معنوي بالا و پايين انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از منظر ماهیت و روش، در زمره پژوهش‌های علی-مقایسه‌ای قرار می‌گیرد. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی شهرستان خمین در سال تحصیلی 1406-1405 به تعداد 1849 نفر بود. برای نمونه‌آماری پژوهش با استفاده از نرم افزار G*Power تعداد 30 نفر دانشجويان دختر با سلامت معنوي بالا و تعداد 30 نفر دانشجويان دختر با سلامت معنوي پایین برای هر گروه به دست آمد. برای انتخاب نمونه ۳۰ نفر برای هر گروه (سلامت معنوی بالا / پایین) از طریق فراخوان عمومی در دانشگاه، غربالگری اولیه با پرسشنامه سلامت معنوی پولوتزین و الیسون(۱۹۸۳) انجام شد و ثبت نمرات داوطلبان انجام گردید نمراه بالاتر از 50 به عنوان افراد با سلامت معنوی بالا نمرات پایین‌تر از 50 به عنوان افراد با سلامت معنوی پایین به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های خودشفقتي نف و همکاران (2003)، عواطف مثبت و منفی واتسون (1988) و بخشایشگری‌ ري و همکاران (2001) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیری و آزمون t مستقل در نرم‌افزار SPSS27 تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد لامبدای ویلکز اثر گروه بر خودشفقتي، عاطفه مثبت و منفي و بخشايش معنادار می‌باشد (05/0 > sig ،437/1066 =F ، 013/0 =لامبدای ویلکز) بالا بودن مجذور اتا و توان آماری نشان‌دهنده اثرگذاری بالای گروه بر میزان خودشفقتي، عاطفه مثبت و منفي و بخشايش بوده است، بنابراین می‌توان گفت بین خودشفقتي، عاطفه مثبت و منفي و بخشايش در دانشجويان دختر با سلامت معنوي بالا و پايين تفاوت وجود دارد. یافته‌ها نشان داد دانشجویان دختر دارای سلامت معنوی بالاتر، خودشفقتی، عاطفه مثبت و بخشایش بیشتری دارند و عاطفه منفی کمتری تجربه می‌کنند. بر این اساس، سلامت معنوی می‌تواند نسبت فرد با خویشتن، کیفیت هیجانی و ظرفیت رهایی از رنجش را در دوره دانشجویی بهبود بخشد