زمینه و هدف: اختلال اضطراب تعمیم‌یافته (GAD) با نقص در کنترل شناختی بالا به پایین، نارسایی در کارکردهای اجرایی و بیش‌فعالی صفت اضطراب مشخص می‌شود. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی توان‌بخشی شناختی-عصبی بر ارتقای کارکردهای اجرایی (انعطاف‌پذیری شناختی، زمان تداخل استروپ و خطای مهار پاسخ) و تعدیل صفت اضطراب پنهان در بیماران مبتلا به GAD و ارزیابی پایداری اثرات در مرحله پیگیری دو ماهه انجام شد.
روش‌شناسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل، تعداد ۶۰ بیمار مبتلا به GAD به روش تصادفی‌سازی بلوکی در دو گروه آزمایش (n = 30) و کنترل (n = 30) جای‌دهی شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه تحت مداخله توان‌بخشی شناختی-عصبی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماند. ابزارهای پژوهش شامل آزمون دسته‌بندی کارت‌های ویسکانسین (WCST)، آزمون استروپ رنگ-کلمه و مقیاس اضطراب صفت اسپیلبرگر (STAI-Y2) بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری ، تک‌متغیری و تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر تحلیل گردیدند.
یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که مداخله توان‌بخشی شناختی-عصبی منجر به کاهش معنی‌دار خطای درجاماندگی ، زمان تداخل استروپ ، خطای مهار پاسخ و نمرات صفت اضطراب پنهان در پس‌آزمون گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. نتایج اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی پایداری معنی‌دار تمامی دستاوردهای درمانی را در مرحله پیگیری دو ماهه تأیید نمود .
نتیجه‌گیری: توان‌بخشی شناختی-عصبی یک مداخله درمانی مؤثر، غیردارویی و پایدار است که با بازسازی کنترل بالا به پایین قشر پیش‌پیشانی و تعدیل شبکه لیمبیک، نقص‌های شناختی و نشانه‌های بالینی اضطراب را در بیماران GAD بهبود می‌بخشد.