پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رواندرمانی مثبت گرا و کودک محور بر امیدواری و مهارت های اجتماعی کودکان طلاق انجام شده است.این پژوهش ، توصیفی از نوع همبستگی بود.جامعه آماری شامل کودکان طلاق در سال 1405 بود.که 150 کودک طلاق به روش نمونه گیری تصادفی به عنوان نمونه انتخاب شدند.ابزار پژوهش شامل : پرسشنامه های مهارت های اجتماعی کودکان و نوجوانان گرشام و الیوت(1990) و سیاهه روان درمانی مثبت نگر رشید و سلیگمن (2013) و پرسشنامه سبک دلبستگی (کولینز و رید، ۱۹۹۰)بود.تجزیه و تحلیل با استفاده از روش های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی همزمان انجام شد.تحلیل داده ها نشان داد که بین افزایش مهارت های اجتماعی و درمان های مثبت نگر رابطه ی مثبت معناداری مشاهده شده و براساس نتایج تحلیل رگرسیون افزایش مهارت های اجتماعی کودکان دارای آسیب از طریق درمان های مثبت گرا و کودک محور قابل پیش بینی است.براساس یافته های بدست آمده می توان نتیجه گیری کرد که بین افزایش مهارت های اجتماعی کودکان طلاق و روان درمانی مثبت گرا و کودک محور رابطه مثبت وجود دارد.