جنگ در مفهوم نوین، تنها میدان رویارویی نظامی نیست؛ بلکه عرصه‌ای برای شکل‌دهی به افکار عمومی، جلب مشروعیت، حفظ روحیه ملی و مدیریت اطلاعات نیز محسوب می‌شود. در این میان، روابط عمومی و ارتباطات سیاسی به‌عنوان ابزارهای غیرنظامی، نقشی تعیین‌کننده در موفقیت یا شکست راهبردهای جنگی ایفا می‌کنند. هدف این مقاله، تحلیل میزان اثرگذاری روابط عمومی و ارتباطات سیاسی در دو جنگ مهم منطقه‌ای، یعنی دفاع مقدس (جنگ تحمیلی ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷) و جنگ رمضان (جنگ اکتبر ۱۹۷۳) است. روش پژوهش، توصیفی‌-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی است و از چارچوب نظری ارتباطات سیاسی و تبلیغات جنگی بهره می‌گیرد.
یافته‌ها نشان می‌دهد که در هر دو جنگ، ارتباطات سیاسی از طریق رسانه‌های جمعی، نهادهای مذهبی و پیام‌های رسمی توانست در بسیج نیروها، حفظ انسجام اجتماعی، مدیریت روانی جامعه و ساخت روایت ملی نقشی مؤثر ایفا کند. با این حال، میزان و شیوه اثرگذاری در این دو جنگ به دلیل تفاوت در ماهیت جنگ، ساختار رسانه‌ای، بستر فرهنگی و زمینه‌های ایدئولوژیک، متفاوت بوده است.
در مجموع، می‌توان نتیجه گرفت که روابط عمومی و ارتباطات سیاسی، در کنار توان نظامی، یکی از عوامل کلیدی تداوم و مدیریت جنگ‌ها به شمار می‌رود و تجربه این دو جنگ می‌تواند مبنایی برای ارتقای الگوهای ارتباطی در مدیریت بحران‌های امروز باشد.