آسیب‌های نخاعی از جمله ناتوان‌کننده‌ترین اختلالات جسمی محسوب می‌شوند که علاوه بر محدودیت‌های حرکتی، پیامدهای گسترده‌ای در ابعاد جسمانی، روانی، اجتماعی و اقتصادی برای فرد و خانواده به همراه دارند. ارائه خدمات توانبخشی جامع و مستمر نقش مهمی در افزایش استقلال عملکردی، ارتقای کیفیت زندگی و مشارکت اجتماعی این افراد ایفا می‌کند؛ با این حال، در مناطق محروم به دلیل محدودیت منابع، ضعف زیرساخت‌ها و چالش‌های مدیریتی، دسترسی به خدمات توانبخشی با مشکلات متعددی همراه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و شناسایی الزامات و کاستی‌های توانبخشی افراد دارای معلولیت‌های نخاعی در مناطق محروم استان کهگیلویه و بویراحمد انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، کیفی با رویکرد تحلیل مضمون است. داده‌های پژوهش از طریق مطالعه منابع علمی، اسناد و پژوهش‌های مرتبط گردآوری و با استفاده از روش تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفتند. پس از کدگذاری داده‌ها، مضامین پایه در قالب مضامین سازمان‌دهنده طبقه‌بندی و در نهایت در دو مضمون فراگیر شامل «الزامات توانبخشی» و «کاستی‌های توانبخشی» سازمان‌دهی شدند. یافته‌ها نشان داد که مهم‌ترین الزامات توانبخشی شامل دسترسی به خدمات درمانی، تیم توانبخشی چندرشته‌ای، تجهیزات توانبخشی، آموزش بیمار و خانواده، حمایت مالی و مناسب‌سازی محیط است. همچنین مهم‌ترین کاستی‌های موجود شامل ضعف حمایت اجتماعی، مشکلات مدیریتی، مشکلات فرهنگی، نبود پیگیری مستمر، مشکلات اشتغال و نامناسب بودن محیط شناسایی شد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که ارتقای نظام توانبخشی در مناطق محروم مستلزم اتخاذ رویکردی جامع و بین‌بخشی است که در آن توسعه زیرساخت‌های درمانی، تقویت حمایت‌های مالی و اجتماعی، مناسب‌سازی محیط، بهره‌گیری از تیم‌های تخصصی و اصلاح سازوکارهای مدیریتی به‌صورت هم‌زمان مورد توجه قرار گیرد. یافته‌های این پژوهش می‌تواند مبنایی برای سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی و طراحی مداخلات مؤثر در راستای بهبود کیفیت خدمات توانبخشی افراد دارای آسیب نخاعی در مناطق کمتر برخوردار کشور باشد.