فرهنگ شفاهی یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های هویت فرهنگی جامعه کردی است که در فرآیند انتقال میان‌نسلی، نقش زنان در حفظ، بازآفرینی و تداوم آن جایگاهی محوری دارد. این پژوهش با هدف تبیین نقش زنان کرد در بازتولید فرهنگ شفاهی، با رویکرد کیفی و بر پایه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با خبرگان فرهنگی و راویان فرهنگ شفاهی که به شیوه هدفمند انتخاب شدند و با استفاده از تکنیک تحلیل لایه‎ای علی(CLA) انجام گرفت و نتایج حاکی از آن است که زنان کرد همچنان مهم‌ترین راویان و انتقال‌دهندگان قصه‌ها، لالایی‌ها، مرثیه‌ها، ترانه‌های آیینی، ضرب‌المثل‌ها و افسانه‌های محلی هستند، هرچند بستر انتقال از فضای سنتی به رسانه‌های دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی گسترش یافته است. در سطح سیستمی، بازتولید فرهنگ شفاهی تحت تأثیر تداوم ارتباطات میان‌نسلی، حفظ زبان کردی، آیین‌های جمعی، نقش خانواده و همچنین تحولات ناشی از آموزش رسمی، شهرنشینی، مهاجرت و رسانه‌های نوین قرار دارد. در سطح گفتمانی، این فرایند در چارچوب گفتمان‌های هویت فرهنگی، جامعه‌پذیری، مسئولیت اجتماعی زنان و پویایی فرهنگ معنا یافته و زنان از حافظان سنت به بازآفرینان فعال روایت‌ها و مضامین هویتی و اجتماعی تبدیل شده‌اند. در لایه اسطوره‌ای نیز زن کرد با استعاره‌هایی همچون «درخت بلوط»، «آتش‌بان» و «سیمرغ قصه‌ها» به‌عنوان نماد استمرار حافظه فرهنگی و پیونددهنده گذشته، حال و آینده بازنمایی می‌شود. در مجموع، بازتولید فرهنگ شفاهی حاصل تعامل عوامل ارتباطی، ساختاری، گفتمانی و نمادین است و زنان کرد به‌عنوان کنشگران فعال فرهنگی، نقشی اساسی در تداوم، بازآفرینی و انطباق این میراث با شرایط اجتماعی معاصر ایفا می‌کنند.