امروزه انسان با فشارهای روانی، هیجان‌های منفی و بحران‌های متعدد فردی و اجتماعی روبه‌رو است و پرسش از چگونگی مدیریت هیجان و افزایش تاب‌آوری، به یکی از مسائل محوری روان‌شناسی معاصر بدل شده است. در کنار رویکردهای روان‌شناسی مثبت‌گرا، قرآن کریم به‌عنوان منبعی غنی، راهبردهای متعددی برای تنظیم هیجان و تقویت تاب‌آوری در برابر مصائب عرضه کرده است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی و تحلیل راهبردهای قرآنی تنظیم هیجان و تاب‌آوری و تطبیق آن‌ها با مدل فرایندی تنظیم هیجان گراس و نظریه‌های نوین تاب‌آوری در روان‌شناسی مثبت‌گرا است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه‌ای آیات مرتبط با هیجان، صبر، ابتلا و آرامش، در کنار تفاسیر معتبر و پیشینه پژوهشی روان‌شناسی دین است. یافته‌ها نشان می‌دهد قرآن کریم راهبردهایی مانند صبر، توکل، ذکر و یاد خدا، دعا، بازتفسیر شناختی رخدادها، امید به رحمت الهی، معنایابی در رنج و برخورداری از حمایت اجتماعی مؤمنان را به‌عنوان سازوکارهای تنظیم هیجان معرفی می‌کند که با مؤلفه‌های مدل گراس، از جمله انتخاب و تعدیل موقعیت، تغییر توجه، ارزیابی مجدد شناختی و تعدیل پاسخ، هم‌پوشانی معناداری دارد. همچنین این راهبردها با مؤلفه‌های تاب‌آوری روان‌شناختی نظیر معناداری، خودتنظیمی، ارتباط اجتماعی و خوش‌بینی واقع‌گرایانه قابل تطبیق‌اند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که آموزه‌های قرآنی نه رقیب، بلکه مکمل و در مواردی پیش‌رو نسبت به یافته‌های روان‌شناسی مثبت‌گرا هستند و می‌توانند مبنای طراحی مداخلات معنویت‌محور برای ارتقای تاب‌آوری و تنظیم هیجان در جوامع دین‌مدار قرار گیرند. بر این اساس، پیشنهاد می‌شود پروتکل‌های مشاوره‌ای و آموزشی مبتنی بر تلفیق این دو حوزه طراحی و اثربخشی آن‌ها به‌صورت تجربی بررسی شود.