خانواده ایرانی در سال‌های اخیر هم‌زمان با فشارهای اقتصادی، نااطمینانی اجتماعی، گسترش اخبار اضطراب‌آور و احتمال وقوع بحران‌های جمعی، با نوعی فرسایش تدریجی منابع روانی روبه‌رو شده است. در چنین موقعیتی، زنان غالباً در خط مقدم مراقبت عاطفی، پایش حال اعضای خانواده و حفظ پیوستگی روابط قرار می‌گیرند؛ بااین‌حال تبدیل این ظرفیت به تکلیف انحصاری می‌تواند خود به خستگی و فرسودگی آنان بینجامد. هدف پژوهش حاضر، تبیین سازوکارهای مدیریت عاطفی و روانی زنان در خانواده و ارائه الگویی کاربردی، متناسب با بافت ایرانی و آموزه‌های اسلامی، برای حفظ آرامش در بحران بود. روش پژوهش، مرور تحلیلی–ترکیبی منابع فارسی و انگلیسی در حوزه تنظیم هیجان، تاب‌آوری خانواده، مقابله زوجی، فشار اقتصادی و پیامدهای جنگ و بحران است. منابع علمی مرتبط و قابل‌ردیابی از پایگاه‌های داخلی و بین‌المللی انتخاب و بر پایه چهار کد «تهدید»، «سازوکار انتقال فشار»، «فرایند محافظ» و «حدود نقش» تحلیل شدند. یافته‌های ترکیبی نشان دادند که آرامش خانوادگی نه از سرکوب هیجان، بلکه از تشخیص دقیق هیجان، کاهش برانگیختگی، گفت‌وگوی واقع‌بینانه، حل مسئله مشترک، معنابخشی و دسترسی به حمایت بیرونی پدید می‌آید. بر همین اساس، الگوی پنج‌حلقه‌ای «آرامش مشترک» شامل رصد و نام‌گذاری، تنظیم اولیه، گفت‌وگوی امن، سازمان‌دهی منابع و نقش‌ها، و پیوند معنوی–اجتماعی پیشنهاد شد. نتیجه اصلی آن است که زنان می‌توانند تسهیل‌گر مهم تنظیم مشترک باشند، اما پایداری این نقش به مشارکت همسر، تقسیم عادلانه بار مراقبتی و پشتیبانی نهادهای مشاوره‌ای و اجتماعی وابسته است.