هدف این پژوهش، ارزیابی امکان اقبال روشمند به قرآن کریم برای پیشگیری، مدیریت و حل تعارضات خانوادگی انسان معاصر و تعیین حدود این امکان است. پژوهش از نوع نظری-تحلیلی و مبتنی بر تفسیر موضوعی منظومه‌ای و مرور انتقادی-تلفیقی منابع قرآنی، تفسیری و مطالعات خانواده مسلمان است. امکان‌سنجی در پنج سطح مفهومی-تفسیری، اخلاقی، فرهنگی، روان‌شناختی-کارکردی و اجرایی بررسی شد و برای جلوگیری از خلط میان متن وحی و فنون معاصر، سه سطح «دلالت قرآنی»، «استنباط تفسیری» و «عملیاتی‌سازی معاصر» از یکدیگر تفکیک گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد قرآن در سطح مفهومی و اخلاقی، منظومه‌ای پیوسته از غایت خانواده، معاشرت به معروف، حقوق متقابل، خودمهارگری، گفت‌وگوی مسئولانه، شورا، صلح، حکمیت، عفو همراه با اصلاح، منع اضرار و جدایی شایسته عرضه می‌کند. در سطح فرهنگی، این منظومه برای خانواده‌هایی که مرجعیت قرآن را می‌پذیرند می‌تواند زبان مشترک معنا و خودارزیابی باشد؛ بااین‌حال، نوع فهم دین و نابرابری قدرت بر نتیجه اثر می‌گذارد. شواهد روان‌شناختی و اجرایی از قابلیت پیوند برخی اصول قرآنی با تنظیم هیجان، گفت‌وگو، میانجی‌گری و ارزیابی متناسب با بافت مسلمان حمایت مقدماتی می‌کنند، اما برای اثبات اثربخشی یک مداخله مشخص کافی نیستند. برآیند امکان‌سنجی «مثبت اما مشروط» است. نتیجه کاربردی پژوهش، بازسازی یک منطق تصمیم مرحله‌ای از اختلاف عادی تا تنظیم هیجان، صلح، حکمیت، ترمیم و در صورت استمرار اضرار، جدایی شایسته است؛ مدلی که هنوز به آزمون تجربی نیاز دارد.