نوجوانی یکی از دوره‌های مهم تحول انسان است که با تغییرات گسترده شناختی، عاطفی و اجتماعی همراه بوده و نوجوانان را در معرض فشارهای تحصیلی، هویتی و بین‌فردی قرار می‌دهد. توانایی سازگاری با این فشارها تا حد زیادی به سطح تاب‌آوری افراد وابسته است. پژوهش‌های حوزه سلامت روان نشان داده‌اند که تاب‌آوری تحت تأثیر عوامل فردی و ارزشی مختلفی شکل می‌گیرد. در این میان، باورهای مذهبی به‌عنوان یکی از منابع مهم معنا، امید و انسجام درونی می‌توانند در مواجهه سازگارانه با دشواری‌های زندگی نقش داشته باشند. از سوی دیگر، خودارزشمندی به‌عنوان ارزیابی کلی فرد از ارزش و شایستگی خویش، یکی از مؤلفه‌های مهم سلامت روان محسوب می‌شود و می‌تواند در نحوه مواجهه نوجوانان با فشارها و چالش‌های زندگی مؤثر باشد. بر این اساس، بررسی نقش خودارزشمندی در تبیین رابطه میان باورهای مذهبی و تاب‌آوری می‌تواند به درک بهتر عوامل مؤثر بر سلامت روان دانش‌آموزان کمک کند.
هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی خودارزشمندی در رابطه بین باورهای مذهبی و تاب‌آوری در دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه بود. این پژوهش از نوع توصیفی ـ همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه شهر ملایر در سال تحصیلی ۱۳۹۷–۱۳۹۸ بود که از میان آنان ۳۵۰ نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند و در نهایت داده‌های ۳۲۵ پرسشنامه قابل تحلیل مورد بررسی قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه باورهای مذهبی، مقیاس خودارزشمندی و مقیاس تاب‌آوری بود. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد بین باورهای مذهبی، خودارزشمندی و تاب‌آوری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و خودارزشمندی نقش میانجی جزئی در رابطه بین باورهای مذهبی و تاب‌آوری ایفا می‌کند. این یافته نشان می‌دهد که باورهای مذهبی علاوه بر اثر مستقیم بر تاب‌آوری، از طریق خودارزشمندی نیز می‌توانند به تقویت تاب‌آوری و ارتقای سلامت روان دانش‌آموزان کمک کنند.