هدف این مقاله، تحلیل جامع کاربردها، مزایا، چالش‌ها و پیامدهای اخلاقی هوش مصنوعی (AI) در نظام‌های آموزش و یادگیری است. این پژوهش بر تأثیر AI بر شخصی‌سازی یادگیری و تغییر نقش معلم تمرکز دارد. چارچوب نظری مقاله بر دو مفهوم نئوساپین (انسانِ بازتعریف‌شده در عصر هوش مصنوعی) و نئومکین (ماشینِ بازتعریف‌شده به‌عنوان شریک شناختی) بنا شده است. روش پژوهش از نوع آمیخته با رویکرد آینده‌پژوهی و مرور نظام‌مند متون علمی معتبر است. یافته‌ها نشان می‌دهند که هوش مصنوعی می‌تواند عدالت آموزشی را ارتقا دهد، اما بدون بازتعریف نقش معلم به‌عنوان طراح تجربه‌ی یادگیری و مربی اخلاقی، خطر تقلیل آموزش به فرآیندهای مکانیکی وجود دارد.