خيانت زناشويي يک رويداد آسيب‌ زاي روانشناختي است که اغلب منجر به افسردگي عميق و مزمن در زنان مي‌شود. پيامد هاي آن شامل نشخوار فكري ، اختلال در تنظيم هيجان و فعال ‌سازي طرحواره‌ هاي ناسازگار اوليه مانند رها شدگي و نقص/ شايستگي ‌نداشتن است. انتخاب يک مداخله مؤثر و مبتني بر شواهد براي اين جمعيت از اهميت بالايي برخوردار است. پژوهش حاضر يک مطالعه آزمايشي با طرح پيش‌ آزمون – پس ‌آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماري شامل ۶۰ زن خيانت ‌ديدۀ شهر داراب بود که به ‌صورت تصادفي در سه گروه ۲۰ نفري (درمان هيجان ‌مدار ، طرحواره‌ درماني و کنترل) قرار گرفتند. گروه‌ هاي آزمايشي طي ۱۰ جلسه ۹۰ دقيقه ‌اي تحت مداخله درماني قرار گرفتند. ابزارهاي گردآوري داده شامل پرسشنامه افسردگي بک (BDI-II)، پرسشنامه تنظيم هيجان (ERQ) و پرسشنامه طرحواره ‌هاي ناسازگار اوليه يونگ (YSQ - 3) بود. داده ‌ها با استفاده از آزمون ‌هاي تحليل واريانس مرکب و تعقيبي در نرم ‌افزار SPSS تحليل شدند. يافته ‌ها نشان داد که هر دو روش درماني در کاهش افسردگي مؤثر بودند (001/0 > *p*) ، اما درمان هيجان‌ مدار (EFT) برتري معناداري نسبت به طرحواره‌ درماني داشت (۰.۰۰۸ - *p*) که در پيگيري ۶ ماهه نيز پايدارتر بود. در گروه EFT ، راهبرد «بازتاب» افزايش و «سرکوب» کاهش يافت ، در حالي که در گروه طرحواره‌ درماني، طرحواره‌ هاي «رها شدگي» ، «نقص/ شايستگي ‌نداشتن» و «بي ‌اعتمادی/ بد رفتاري» به ‌طور معناداري کاهش يافتند. درمان هيجان‌ مدار با پردازش مستقيم هيجانات اوليه ناشي از خيان ، اثر بخشي بيشتر و پايدارتري در کاهش افسردگي دارد و مي‌تواند به‌ عنوان يک مداخله خط اول براي زنان خيانت ‌ديده در نظر گرفته شود.