فقر شهری و نابرابری اجتماعی از مهم‌ترین چالش‌های جوامع معاصر به‌ویژه در کشورهای درحال‌توسعه محسوب می‌شوند. این دو پدیده نه‌تنها کیفیت زندگی شهروندان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند، بلکه موجب بازتولید آسیب‌های اجتماعی، کاهش سرمایه اجتماعی، ایجاد حاشیه‌نشینی، و کاهش اعتماد عمومی به نهادهای رسمی می‌شوند. مقاله حاضر با رویکرد مروری، مهم‌ترین نظریه‌ها و الگوهای مفهومی مرتبط با فقر شهری را بررسی کرده و عوامل ساختاری، اقتصادی، اجتماعی و فضایی مؤثر بر آن را تحلیل می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که فقر شهری پدیده‌ای چندبعدی است و از ترکیب عواملی همچون تمرکز سرمایه در مناطق خاص شهری، نبود عدالت فضایی، ضعف سیاست‌گذاری رفاهی، توسعه نامتوازن، و مهاجرت‌های کنترل‌نشده ناشی می‌شود. همچنین پیامدهایی همچون گسترش جرم، کاهش فرصت‌های آموزشی، مشکلات سلامت روان، شکل‌گیری اقتصاد غیررسمی و تقویت هویت‌های حاشیه‌ای از مهم‌ترین اثرات این پدیده هستند. مقاله در پایان راهکارهایی چون برنامه‌ریزی شهری عادلانه، توانمندسازی اجتماعی، بازتوزیع منابع و توسعه پایدار محله‌ای را پیشنهاد می‌کند.