مطالعه حاضر به بررسی ارتباط میان سبک‌های مختلف تعامل معلم با دانش‌آموزان و تأثیر آن‌ها بر افزایش انگیزه تحصیلی در دوره ابتدایی پرداخته است. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل تأثیرات مختلف ارتباطات معلم با دانش‌آموز بر انگیزه تحصیلی و تحلیل اثرات ارتباطات عاطفی و شناختی است. در این راستا از یک روش تحقیق ترکیبی شامل پرسش‌نامه‌های استاندارد و مصاحبه‌های نیمه ساختار یافته استفاده شده است. جامعه آماری شامل 200 دانش‌آموز و 50 معلم از مدارس ابتدایی شهر تهران بوده است. داده‌ها شامل پرسش‌نامه‌های استاندارد انگیزه تحصیلی و ارتباط معلم ـ دانش‌آموز و مصاحبه‌های نیمه ساختار یافته جمع‌آوری شد. متغیر مستقل پژوهش، کیفیت ارتباط معلم با دانش‌آموز (شامل مؤلفه‌های عاطفی مانند صمیمیت، همدلی و حمایت؛ و مؤلفه‌های شناختی شامل بازخورد، راهنمایی یادگیری و توضیح تکالیف) و متغیر وابسته، انگیزه تحصیلی دانش‌آموزان در سه بعد انگیزه درونی، انگیزه بیرونی و بی‌انگیزگی است. یافته‌ها نشان داد که ابعاد عاطفی و شناختی ارتباط معلم ـ دانش‌آموز پیش‌بینی کننده معناداری برای افزایش انگیزه تحصیلی هستند. بعد عاطفی بیشترین اثر را بر انگیزه درونی و بعد شناختی بر انگیزه بیرونی داشت. حمایت عاطفی معلم و بازخوردهای مثبت باعث تقویت احساس اعتماد به نفس و تعلق در دانش‌آموزان شده و موجب افزایش تلاش آن‌ها در فرآیند یادگیری شده است. به‌طور خلاصه، دانش‌آموزانی که ارتباط مثبت‌تری با معلم داشتند، از انگیزه تحصیلی بالاتر، احساس تعلق بیشتر و بی‌انگیزگی کمتر برخوردار بودند؛ نتیجه‌ای که اهمیت حیاتی کیفیت ارتباط در فرآیند یادگیری را تأیید می‌کند. در نهایت، این مقاله پیشنهاد‌های کاربردی برای بهبود ارتباطات معلم با دانش‌آموزان را ارائه می‌دهد.