مقدمه: پایداری ازدواج یکی از اساسی‌ترین مؤلفه‌های سلامت اجتماعی و بقای نهاد خانواده است. با توجه به تحولات سریع اجتماعی و افزایش نرخ طلاق در کلان‌شهرهایی چون شیراز، شناسایی عوامل تعیین‌کننده دوام زندگی مشترک ضرورتی دوچندان یافته است. هدف این پژوهش، تبیین عوامل مرتبط با پایداری ازدواج از طریق برازش یک مدل رگرسیونی نهایی و منسجم است.
روش: این مطالعه با طراحی مورد-شاهدی بر روی ۵۰۸ نفر (۲۵۲ مورد طلاق و ۲۵۶ شاهد ازدواج پایدار) در شهرستان شیراز انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه گردآوری و با مدل رگرسیون لجستیک چندمتغیره تحلیل شدند. در این مقاله، صرفاً متغیرهای باقی‌مانده در مدل نهایی که دارای اثر مستقل معنادار بودند، گزارش و تفسیر شدند. شاخص‌های برازش مدل شامل Nagelkerke 2R، AIC و شاخص‌های قدرت پیش‌بینی نظیر AUC و دقت کلی محاسبه گردید.
یافته‌ها: در تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره، سه متغیر تعداد فرزندان، نحوه آشنایی و درآمد مرد در مدل نهایی باقی ماندند و با وضعیت زناشویی ارتباط معنادار داشتند. شاخص‌های برازش نشان دادند که مدل نهایی از عملکرد مطلوبی برخوردار است (Nagelkerke R2=0.810, AUC=0.969). بر اساس این مدل، داشتن دو فرزند و بیشتر با کاهش قابل توجه شانس طلاق همراه بود (OR=0.022)، در حالی که آشنایی مجازی نسبت به آشنایی سنتی با افزایش چشمگیر شانس طلاق همراه بود (OR=20.52). همچنین، سطوح بالاتر درآمد مرد به‌طور معناداری احتمال طلاق را کاهش می‌داد (p<0.05).
نتیجه‌گیری: یافته‌ها مؤید آن است که پایداری ازدواج در بافت کنونی شیراز، تابعی از یک الگوی سه‌وجهی (ساختاری، ارتباطی و اقتصادی) است. تقویت سرمایه‌گذاری ویژه زناشویی (فرزندان)، اصلاح الگوهای آشنایی و تامین ثبات معیشتی، ارکان اصلی حفظ کیان خانواده محسوب می‌شوند.