گزینش و طراحی برنامه درسی کارآمد، زیربنای دستیابی به اهداف در هر نظام آموزشی است. هدف از نوشتار حاضر، تبیین و واکاوی رویکرد‌های شش‌گانه کارل کراهنکه (1987) در طراحی برنامه درسی شامل الگو‌های ساختاری، موقعیتی، موضوعی، کارکردی‌مفهومی، مهارت‌محور و تکلیف‌مدار است. این مقاله با بهره‌گیری از روش توصیفی-تحلیلی، ضمن بررسی نقاط قوت و چالش‌های هر الگوی کلاسیک، جایگاه آن‌ها را در پارادایم‌های نوین آموزشی مورد مطالعه قرار داده است. همچنین، بخشی از این پژوهش به بررسی انطباق‌پذیری این رویکرد‌ها در حوزه آموزش زبان فارسی به غیر‌فارسی‌زبانان (آزفا) اختصاص یافته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که در فضای آموزشی معاصر، گذار از تک‌سو‌نگری به سمت «رویکرد‌های تلفیقی و چند‌بعدی »، متناسب با نیاز‌سنجی دقیق فراگیران، تنها راهکار ارتقای نرخ بهره‌وری و پایداری یادگیری در هر دو حوزه آموزش زبان انگلیسی و فارسی است.