رورتی با رویکردی پراگماتیستی و ضدبنیادگرا، انسان را موجودی تاریخی، زبانی و اجتماعی می‌داند و دین را نه به‌مثابه حقیقتی متافیزیکی، بلکه به‌عنوان پدیده‌ای فرهنگی و کارکردی تحلیل می‌کند. بر این اساس، حقیقت دینی در نظر او بیش از آن‌که امری عینی و فراتاریخی باشد، به توافق‌های زبانی و نیازهای اجتماعی وابسته است. پژوهش حاضر با روش تحلیلی-انتقادی، مبانی انسان‌شناختی رورتی در باب دین را از منظر نظریه معیار بنیاد الهی بررسی و نقد می‌کند. بر پایه این نظریه، انسان موجودی فطرت‌مند، غایت‌مند و نیازمند هدایت الهی است و فهم دین بدون ارجاع به وحی، فطرت و مرجعیت الهی، به تقلیل‌گرایی و نسبی‌گرایی می‌انجامد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که انسان‌شناسی رورتی با تکیه بر نفی ذات ثابت انسان و تقلیل حقیقت به کارکرد اجتماعی، از تبیین منشأ، غایت و اعتبار معرفتی دین ناتوان است. در مقابل، نظریه معیار بنیاد الهی با تأکید بر نسبت بنیادین انسان با خدا، چارچوبی منسجم‌تر برای فهم دین و ارزیابی دعاوی دینی فراهم می‌آورد