هدف پژوهش حاضر، تعیین رابطه همدلی زناشویی و شفقت به خود با تاب¬آوری در زنان نابارور بود. روش پژوهش توصیفی همبستگی بود. بدین منظور از بین كليه زنان نابارور شهر تبریز که در سال 1404 به مراکز ناباروری شهر تبریز مراجعه کرده-بودند، 150 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب، و با استفاده از پرسشنامه‌های تاب¬آوری کانر و دیویدسون، همدلی زناشویی جولیف و فارینگتون و خودشفقت‌ورزی رایس مورد آزمون قرار گرفتند. به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون همبستگی پیرسون و آزمون رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج نشان دادند که بین همدلی زناشویی (همدلی عاطفی و همدلی شناختی) و مؤلفه¬های مهربانی با خود، اشتراک انسانی و بهوشیاری متغیر شفقت به خود با تاب¬آوری زنان نابارور رابطه مثبت و معنی¬دار و بین مؤلفه¬های قضاوت¬کردن خود، انزوا و همانندسازی افراطی با تاب¬آوری زنان نابارور رابطه منفی و معنی¬دار وجود دارد (001/0P<). همچنین همدلی زناشویی و شفقت به خود توانایی پیش¬بینی تاب¬آوری در زنان نابارور را دارند (001/0P<). بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که افزایش همدلی زناشویی و شفقت به خود می¬تواند تاب¬آوری روانی زنان نابارور را افزایش دهند.