این مقاله مروری روایتی با هدف بررسی امکان طراحی یک الگوی عملیاتی برنامه درسی برای تقویت نگرش‌های حامی فرزندآوری در آموزش عمومی، از طریق تلفیق تجارب بین‌المللی و تحلیل ظرفیت‌های داخلی، تدوین شده است. این مطالعه، نگرش‌های مرتبط با باروری را در بستر فرایندهای گسترده‌تر اجتماعی-تربیتی قرار داده و بر نقش مدارس به‌عنوان کانون‌های اصلی شکل‌دهی جهت‌گیری‌های چرخه زندگی، ارزش‌ها و انتظارات اجتماعی تأکید می‌کند. این مرور، سیر تحول تاریخی اندیشه‌ها را از رویکردهای جمعیت‌محور به سوی چارچوب‌های یکپارچه‌تر دنبال می‌کند که در آن‌ها برنامه درسی، فرهنگ مدرسه و زمینه‌های اجتماعی به‌عنوان عوامل به‌هم‌پیوسته در نظر گرفته می‌شوند. در ادبیات مورد بررسی، الگویی نسبتاً ثابت مشاهده می‌شود که بر اساس آن، نظام‌های آموزشی به‌جای ارائه صریح آموزش‌های حامی فرزندآوری، موضوعات مرتبط با خانواده را به‌صورت غیرمستقیم و از طریق حوزه‌هایی مانند مهارت‌های زندگی، آموزش شهروندی و شایستگی‌های ارتباطی مطرح می‌کنند. یافته‌ها همچنین بر اهمیت برنامه درسی پنهان، کنش‌های معلم و محیط‌های نهادی در شکل‌دهی برداشت دانش‌آموزان از زندگی خانوادگی و والدگری تأکید دارند. در بستر داخلی، توجه فزاینده‌ای به رویکردهای برنامه‌درسی‌محور مشاهده می‌شود، هرچند این رویکردها اغلب در چارچوب‌های سیاستی و فرهنگی کلان ادغام شده‌اند. این مقاله با ارائه دیدگاهی چندبعدی، پیوندی میان نظریه برنامه درسی و دغدغه‌های جمعیتی برقرار کرده و آموزش را به‌عنوان سازوکاری اجتماعی برای شکل‌دهی نگرش‌ها بازتعریف می‌کند. در نهایت، نتیجه‌گیری می‌شود که اثربخشی الگوهای برنامه درسی در این حوزه مستلزم حساسیت زمینه‌ای، یکپارچگی مفهومی و هم‌راستایی با شرایط اجتماعی-فرهنگی است تا بتواند به‌طور معناداری با نگرش‌های مرتبط با باروری تعامل برقرار کند.