هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت (CFT) و مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر بر افزایش تحمل ناکامی در زنان مطلقه شهر اصفهان انجام شد.روش: این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان مطلقه مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود. ۴۵ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه ۱۵ نفره (درمان متمرکز بر شفقت، مداخله بازسازی فیشر و گروه کنترل) گمارده شدند. گروه‌های آزمایش به ترتیب تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای درمان متمرکز بر شفقت و مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه تحمل ناکامی هارینگتون (۲۰۰۵) جمع‌آوری و با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس تک‌متغیره (ANCOVA) در نرم‌افزار SPSS-26 تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که هر دو مداخله درمان متمرکز بر شفقت (۰۰۱/۰P<، F=36/7، 567/۰ η²=.)و مداخله بازسازی فیشر (۰۰۱/۰P<، ۷/۱۸۹F=،۶۳۴/۰ η²=.)در مقایسه با گروه کنترل، به طور معناداری باعث افزایش تحمل ناکامی در زنان مطلقه شدند. نتایج آزمون تعقیبی برای مقایسه دو روش مداخله حاکی از آن بود که مداخله بازسازی فیشر در افزایش تحمل ناکامی اثربخشی بیشتری نسبت به درمان متمرکز بر شفقت داشت (۰۰۰/۰P<، ۱/۳۰=تفاوت میانگین). اندازه اثر کلی مداخلات نیز حاکی از تأثیرگذاری بالای آنها بود (۶۳۴/۰ η²=.).نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که هر دو رویکرد درمانی در بهبود تحمل ناکامی زنان مطلقه سودمند هستند؛ با این حال، مداخله بازسازی پس از طلاق فیشر با ارائه ساختاری مرحله‌ای و آموزش مهارت‌های حل مسئله، اثربخشی بیشتری در افزایش تحمل ناکامی دارد. این نتایج با یافته‌های پژوهش‌های اخیر همسو بوده و می‌تواند در طراحی مداخلات هدفمند برای جمعیت زنان مطلقه مورد استفاده قرار گیرد.