هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین مهارت‌های حل مسئله و اعتماد به نفس تحصیلی در دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه اول بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه اول مدارس شهر کاشمر در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ بود که از میان آن‌ها ۱۲۰ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه مهارت‌های حل مسئله هپنر و پترسن (1982) و پرسشنامه اعتماد به نفس تحصیلی برگرفته از مقیاس هارتر (1982) بود که نسخه‌های فارسی آن‌ها در پژوهش‌های پیشین
از روایی و پایایی مطلوب برخوردار گزارش شده‌اند (α=0.85 و α=0.82). داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد بین مهارت‌های حل مسئله
و اعتماد به نفس تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=0.62, p<0.001). همچنین، مهارت‌های حل مسئله به‌عنوان پیش‌بینی‌کننده معنادار اعتماد به نفس تحصیلی شناسایی شدند.
نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌ها، توجه به آموزش و تقویت مهارت‌های حل مسئله می‌تواند نقش مهمی
در ارتقای اعتماد به نفس تحصیلی دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه اول داشته باشد. با این حال، با توجه به ماهیت همبستگی پژوهش، از استنتاج روابط علّی باید پرهیز شود.