غنی‌سازی محصولات گیاهی با ریزمغذی‌ها، راهبردی کلیدی برای مقابله با کمبودهای ریزمغذی (قحطی پنهان) در جمعیت‌های وابسته به رژیم‌های غذایی گیاه‌محور است. با این حال، چالش‌های فنی عمده‌ای از جمله از دست‌دادن زیست‌دسترسی، برهم‌کنش‌های نامطلوب با ماتریکس غذایی، و کاهش پایداری در طول فرآوری و ذخیره‌سازی، اثربخشی این فرآیند را محدود می‌کند. طراحی سامانه‌های رهاسازی هدفمند ریزمغذی‌ها، پارادایم نوظهوری است که به‌طور مستقیم به این چالش‌ها می‌پردازد. این پژوهش به بررسی اصول طراحی، فناوری‌ها و کاربردهای این سامانه‌ها در غنی‌سازی محصولات گیاهی می‌پردازد. تاکید اصلی بر استفاده از حامل‌های پیشرفته مانند نانو/میکروکپسول‌ها، لیپوزوم‌ها، هیدروژل‌ها و نانوامولسیون‌ها است که قادرند ترکیباتی مانند آهن، روی، ویتامین‌های A،D و B12 را محافظت کنند. این حامل‌ها با بهره‌گیری از مواد دیواره‌ای غذاپایه (مانند پروتئین‌ها، پلی‌ساکاریدها و لیپیدها) طراحی می‌شوند تا رهایش کنترل‌شده یا تأخیری را در پاسخ به محرک‌های خاص دستگاه گوارش (مانند pH یا آنزیم‌ها) فراهم آورند. این امر نه تنها زیست‌دسترسی ریزمغذی‌ها را از طریق کاهش برهم‌کنش با بازدارنده‌هایی مانند فیتات و افزایش نفوذپذیری اپیتلیال به‌طور چشمگیری بهبود می‌بخشد، بلکه طعم، رنگ و پایداری محصول نهایی را نیز حفظ می‌کند. علاوه بر این، این مقاله چالش‌های مقیاس‌پذیری، مقرراتی، هزینه و پذیرش مصرف‌کننده را مورد بحث قرار می‌دهد. در نهایت، نتیجه‌گیری می‌شود که سامانه‌های هوشمند رهاسازی ریزمغذی، پتانسیل تحول‌آفرینی در توسعه غذاهای غنی‌شده کاربرپسند و با اثربخشی تغذیه‌ای بالا دارند و می‌توانند سهم قابل توجهی در امنیت غذایی و سلامت عمومی جهانی ایفا کنند.