تغذیه مناسب یکی از ارکان اساسی حفظ سلامت فردی و اجتماعی است و کمبود ریزمغذی‌ها به‌عنوان یکی از چالش‌های مهم سلامت عمومی در جهان، به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه، شناخته می‌شود. غنی‌سازی مواد غذایی یکی از مؤثرترین، پایدارترین و مقرون‌به‌صرفه‌ترین راهبردها برای پیشگیری و کنترل سوء‌تغذیه ریزمغذی‌ها به شمار می‌آید.یافته‌ها نشان می‌دهد که غنی‌سازی انبوه، هدفمند و بازارمحور هر یک با توجه به جمعیت هدف، نوع حامل غذایی و شرایط اقتصادی و فرهنگی جامعه می‌توانند در بهبود وضعیت تغذیه‌ای نقش مؤثری ایفا کنند. همچنین غنی‌سازی زیستی و استفاده از ترکیباتی مانند پروبیوتیک‌ها، پری‌بیوتیک‌ها و سین‌بیوتیک‌ها به‌عنوان رویکردهای نوین، افق‌های جدیدی در ارتقای سلامت عمومی گشوده‌اند. با وجود مزایای گسترده، اجرای موفق برنامه‌های غنی‌سازی مستلزم نظارت دقیق، انتخاب مناسب حامل غذایی، رعایت حدود ایمن ریزمغذی‌ها و آگاهی‌بخشی به مصرف‌کنندگان است. پس غنی‌سازی مواد غذایی به‌عنوان ابزاری کلیدی در امنیت غذایی و توسعه پایدار سلامت، جایگاه ویژه‌ای در سیاست‌گذاری‌های تغذیه‌ای دارد. این مقاله با هدف بررسی مفهوم غنی‌سازی مواد غذایی، انواع روش‌های آن، نقش ریزمغذی‌ها، غذاهای عملگرا و الزامات فنی و قانونی غنی‌سازی تدوین شده است. مطالعه حاضر به‌صورت مروری ـ کتابخانه‌ای انجام شد و منابع معتبر داخلی و خارجی از پایگاه‌های علمی مورد بررسی قرار گرفتند.