در آلودگی هوای شهری به‌عنوان یکی از چالش‌های اساسی توسعه پایدار و مدیریت شهری، پیامدهای گسترده‌ای بر سلامت عمومی، اقتصاد شهری و صنعت گردشگری دارد. در کلان‌شهرهای ایران، حضور آلاینده‌های اصلی نظیر PM2.5، PM10، NOx، SO2 و O3 همراه با عوامل فرعی مانند گرد و غبار محلی، کیفیت هوا را به‌طور جدی تحت تأثیر قرار داده است. مرور ادبیات تجربی نشان می‌دهد که کیفیت هوا نه‌تنها بر حجم سفر و انتخاب مقصد اثرگذار است، بلکه تجربه ادراکی، عاطفی و رضایت گردشگران را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. کاهش کیفیت هوا موجب افت تعداد بازدیدکنندگان، کوتاه‌تر شدن مدت اقامت، افزایش هزینه‌های بهداشتی و کاهش درآمدهای وابسته به گردشگری می‌شود. از منظر توسعه پایدار، کیفیت هوا پیوندی راهبردی میان سه‌گانه پایداری اقتصادی–اجتماعی–زیست‌محیطی ایجاد می‌کند و می‌تواند مسیر مدیریت پایدار گردشگری شهری را روشن‌تر سازد. یافته‌های پژوهش‌های اخیر نشان داده‌اند که سرمایه‌گذاری در حمل‌ونقل پاک، انرژی‌های تجدیدپذیر، سیاست‌های کنترلی و توسعه زیرساخت‌های سبز، ابزارهایی مؤثر برای کاهش اثرات منفی آلودگی هوا و ارتقای تجربه گردشگری هستند. در نتیجه، مدیریت جامع کیفیت هوا و اتخاذ رویکردهای چندرشته‌ای، ضرورتی انکارناپذیر برای دستیابی به توسعه پایدار مقصد و افزایش زیست‌پذیری شهری محسوب می‌شود.