میکروجلبک‌ها به‌عنوان یکی از منابع زیستی نوین، به‌دلیل توانایی بالا در تولید ترکیبات زیست‌فعال و نقش مؤثر در کاهش اثرات زیست‌محیطی، در سال‌های اخیر مورد توجه گسترده پژوهشگران قرار گرفته‌ است. هدف از این مقاله، مروری تحلیلی بر روش‌های تولید صنعتی میکروجلبک‌ها، فناوری‌های برداشت زیست‌توده و بررسی کاربردهای اصلی آن‌ها در حوزه‌های مختلف صنعتی است. در این مطالعه، روش‌های متداول کشت میکروجلبک‌ها شامل سیستم‌های حوضچه باز و فتوبیوراکتورهای بسته از نظر اصول عملکرد، مزایا، محدودیت‌ها و توجیه‌پذیری اقتصادی مورد بررسی قرار گرفته‌ است. همچنین روش‌های مختلف برداشت زیست‌توده میکروجلبکی، از جمله روش‌های شیمیایی، مکانیکی و الکتریکی، با تمرکز بر کارایی جداسازی، هزینه عملیاتی و قابلیت استفاده در مقیاس صنعتی تحلیل شده‌ است. نتایج این بررسی نشان می‌دهد که اگرچه سیستم‌های فتوبیوراکتوری امکان کنترل بهتر شرایط رشد و تولید ترکیبات با ارزش بالا را فراهم می‌کنند، هزینه‌های بالای سرمایه‌گذاری و بهره‌برداری همچنان چالش اصلی توسعه تجاری آن‌ها محسوب می‌شود. از سوی دیگر، انتخاب روش برداشت مناسب به‌عنوان یکی از عوامل کلیدی در کاهش هزینه‌های کلی تولید، نقش تعیین‌کننده‌ای در موفقیت فرآیندهای صنعتی دارد. در بخش کاربردها، پتانسیل میکروجلبک‌ها در تصفیه فاضلاب، تغذیه انسان، صنایع آرایشی و بهداشتی و تولید بیوانرژی مورد بررسی قرار گرفته و مشخص شد که کاربردهای غذایی و زیست‌محیطی، در حال حاضر از بلوغ صنعتی بیشتری نسبت به تولید سوخت‌های زیستی برخوردارند. در نهایت، این مقاله بر لزوم توسعه فناوری‌های کم‌هزینه‌تر در کشت و برداشت میکروجلبک‌ها و ادغام کاربردهای زیست‌محیطی با تولید زیست‌توده به‌عنوان مسیرهای آینده پژوهش تأکید می‌کند.