تمرین با محدودیت جریان خون (BFR) به‌عنوان روشی نوین در علوم ورزشی و توان‌بخشی، با استفاده از اعمال فشار کنترل‌شده بر اندام‌ها، منجر به ایجاد شرایط هیپوکسی موضعی و تجمع متابولیت‌ها شده و به تحریک مسیرهای آنابولیک حتی در تمرینات با شدت پایین منجر می‌شود. این روش در سال‌های اخیر به‌ویژه در جمعیت‌هایی مانند سالمندان، ورزشکاران آسیب‌دیده و بیماران ناتوان از تمرین با بار بالا، مورد توجه قرار گرفته است. هدف این مقاله مروری، تحلیل نظام‌مند شواهد علمی مرتبط با تأثیر تمرین BFR بر هایپرتروفی عضله و بهبود عملکرد پس از آسیب عضله اسکلتی است. برای این منظور، با جستجوی کلیدواژه‌هایی مانند “BFR training”، “muscle hypertrophy” و “injury recovery” در پایگاه‌های بین‌المللی شامل PubMed، Scopus و Web of Science، و همچنین پایگاه‌های علمی فارسی مانند SID، MagIran، ISC و IranMedex، مقالات مرتبط بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ بازیابی و تحلیل شدند. مطالعات انسانی، حیوانی و کارآزمایی‌های بالینی کنترل‌شده وارد مرور شدند و کیفیت آن‌ها مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته‌ها نشان دادند که تمرینات سبک با BFR می‌توانند منجر به افزایش قابل‌توجه در حجم عضله، قدرت و بازیابی عملکرد شوند، به‌ویژه در شرایطی که تمرینات سنتی سنگین ممنوع یا پرخطر است. مکانیسم‌های فیزیولوژیکی شامل افزایش هورمون‌های آنابولیک (GH، IGF-1)، تحریک مسیر mTOR، کاهش مایوستاتین و فعال‌سازی سلول‌های ماهواره‌ای است که همگی نقش مؤثری در فرآیند ترمیم و رشد عضله دارند. با این حال، مطالعات موجود دارای محدودیت‌هایی همچون ناهمگونی در پروتکل‌ها، کمبود تحقیقات بلندمدت و نمونه‌های کوچک هستند.. به‌طور کلی، نتایج مرور نشان می‌دهد که تمرین با محدودیت جریان خون، با رعایت اصول ایمنی و نظارت تخصصی، می‌تواند به‌عنوان راهکاری ایمن و مؤثر در برنامه‌های تمرینی و بازتوانی مورد استفاده قرار گیرد و نقش مهمی در ارتقای عملکرد عضلانی و کاهش دوره نقاهت ایفا کند.