ورزش زمینه مهمی برای فعالیت بدنی می باشد و بسیار مهم است که محیط های امن برای چنین فعالیت هایی فراهم شود. به منظور کاهش خطر آسیب، نهادهای حاکم بر ورزش باید از ارزیابی منظم ایمنی زمین و حذف خطرات شناسایی شده اطمینان حاصل کنند. نهادهای حاکم بر ورزش مشارکت مستقیم بیشتری در ارزیابی زمین‌های مورد استفاده برای سطح بالاتر بازی نسبت به زمین‌هایی که برای ورزش اجتماعی یا نوجوانان استفاده می‌شوند، داشتند. همزمان با شکل گیری علوم مدیریت سازمان های ورزشی، مبحث ایمنی اماکن ورزشی نیز در کانون توجه قرار گرفته است. ایمنی بیش از همه دغدغه های متخصصین ورزشی و مسئولین سلامت جامعه بوده است. در پژوهش حاضر با در نظر گرفتن چنین ضرورت هایی به تحلیل وضعیت بازاریابی اماکن ورزشی دیدگاه مدیران ورزشی در ایران پرداخته خواهد شد. نتایج نشان داد که موانع بازاریابی ورزشی به ‌ترتیب حقوقی، ساختاری، مدیریتی، محیطی و اقتصادی بودند. سیاستگذاران صنعت ورزش کشور می توانند چنین موانعی را قبل از تدوین راهبردهای توسعۀ بازاریابی ورزشی و تعیین اولویت های آن مدنظر قرار دهند.