سیاست‌گذاری ورزشی به‌عنوان یکی از ارکان کلیدی حکمرانی، نقشی مهم در توسعه اجتماعی، ارتقای سلامت عمومی و تحقق عدالت ایفا می‌کند. با این حال، در ساختار موجود ورزش کشور، مشارکت واقعی گروه‌های ذی ‌نفع از جمله ورزشکاران، مربیان، مدیران باشگاه و کارشناسان سیاست‌ گذاری در فرآیند تصمیم‌ گیری بسیار محدود است. این پژوهش با هدف بررسی چالش‌ها و فرصت‌های بازطراحی سیاست‌گذاری ورزشی با رویکرد مشارکت ‌محور انجام شد. روش تحقیق کیفی و ابزار گردآوری داده‌ها مصاحبه نیمه ‌ساختاریافته با ۲۰ نفر از فعالان حوزه ورزش بود که به‌ صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها به روش تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان دادند که مشارکت در سیاست‌گذاری ورزشی در ایران عمدتاً نمادین و فاقد ساختارهای نهادی پایدار است. چهار مضمون اصلی استخراج ‌شده شامل: فاصله بین تصمیم‌گیری و اجرا، مشارکت نمادین، نبود سازوکار نهادی برای مشارکت پایدار، و نگرش منفی مدیران نسبت به مشارکت بود. همچنین تحلیل تطبیقی گروه‌های پاسخ‌ دهنده نشان داد که مربیان و کارشناسان بیشترین آگاهی و انتقاد را نسبت به ضعف مشارکت دارند. در بخش بحث، یافته‌ها با مطالعات جهانی همسوسازی شدند و بر ضرورت تغییر نگرش مدیران، طراحی نهادهای مشورتی، و اصلاح ساختار حکمرانی ورزش تأکید شد. در نهایت، نتیجه‌گیری پژوهش نشان می‌دهد که گذار از مشارکت صوری به مشارکت واقعی، ضرورتی اجتناب ‌ناپذیر برای کارآمدی، مشروعیت و پایداری سیاست‌های ورزشی است. اجرای موفق این تحول نیازمند عزم نهادهای سیاست گذار، اصلاح نگرش‌های مدیریتی و بهره‌گیری از تجربیات موفق جهانی است.